NASZE MAŁE MISJE...

Zabijają dzieci za garść dolarów

2011-10-13T09:59:00.012+02:00

Stołeczny region Ugandy opanowała panika. W wioskach położonych wokół Kampali rozwieszono plakaty, wzywające rodziców do pozostawiania dzieci w domach. W ostatnim czasie coraz częstsze są bowiem przypadki rytualnego składania ofiar z dzieci przez szamanów. Za zabicie dziecka, co - zgodnie z rytuałem - ma przynieść szczęście i bogactwo, biorą 300 dolarów. O sprawie pisze serwis bbc.co.uk.

W szkołach i przedszkolach odwołano spacery, rodzice osobiście odwożą swoje pociechy.

W stolicy kraju Kampali i przylegających do niej wioskach zaczęto coraz częściej znajdować ciała dzieci z odciętymi głowami. Mieszkańcy twierdzą, że sadystyczne morderstwa są dziełem szamanów, którzy składają je w ofierze bóstwom.

Na fali ożywienia gospodarczego powrócił bowiem rytuał, zgodnie z którym zabójstwo dziecka przynosi sukces i bogactwo.

Miejscowy pastor Peter Sewakiryanga przekonuje, że ludzie stają się chciwi i za wszelką cenę chcą się wzbogacić. Z kolei korespondent BBC pisze, że takiego horroru, jak obecnie, Uganda nie widziała od pięciu lat. Każdy sposób jest dobry, aby się dorobić, nawet jeśli polegałby on tylko na ślepej wierze w siłę sprawczą zbrodniczego rytuału.

Według oficjalnych statystyk w ostatnich latach liczba ofiar składanych z dzieci w Ugandzie ostra wzrosła. W 2006 roku "bożkowi dobrobytu" złożono w ofierze jedno dziecko, w 2008 roku – 25, a w 2009 – 29.

Przerażeni mieszkańcy stolicy Ugandy nie wierzą danym, które podają władze.

Z kolei dziennikarze BBC przekonują, że władze mają interes, aby zamiatać całą sprawę pod dywan i nie ujawniać faktycznej skali tego rodzaju zbrodni. Składanie ofiar z dzieci jest bowiem dochodowym biznesem, a poziom korupcji we władzach Ugandy jest niezwykle wysoki.

Korespondentom BBC udało się porozmawiać z 9-letnim chłopcem o imieniu Allan, który cudem przeżył, mimo że szaman chciał go zabić. Allan przez kilka miesięcy znajdował się w śpiączce. Ze spotkania z szamanem zostały mu na głowie i rękach głębokie szramy.

Allanowi udało się rozpoznać człowieka, który próbował go złożyć w ofierze. Okazał się nim miejscowy "uzdrowiciel", którego znała cała wioska. Policja nie uwierzyła jednak zeznaniom okaleczonego chłopca.

Brytyjscy dziennikarze się jednak nie poddali. Przedstawiając się jako zagraniczni biznesmeni, postanowili złożyć "zamówienie" u "uzdrowiciela" na rytualne zabójstwo dziecka. Mężczyzna z radością zgodził się wykonać "usługę" i zażądał 300 dolarów zapłaty.

Pozwolił również Brytyjczykom określić, jak ma wyglądać zabójstwo: był gotowy pochować dziecko żywcem albo poćwiartować zwłoki i zakopać szczątki w różnych miejscach.

Dziennikarze nagrali rozmowę z "uzdrowicielem" i przekazali nagranie policji.

Źródło:http://wiadomosci.onet.pl/swiat/horror-w-afryce-zabijaja-dzieci-za-garsc-dolarow,1,4879049,wiadomosc.html

Cały tekst wraz z filmem na stronach BBC.CO.UK:
Where child sacrifice is a business, by Chris Rogers BBC News, Kampala, 11 October 2011 Last updated at 21:03 GMT
http://www.bbc.co.uk/news/world-africa-15255357

Nasza Mała Wielka Misja - Tobiasz

2011-03-09T10:35:00.004+01:00

Od nieco ponad miesiąca jesteśmy rodzicami Tobiasza...

Kinkulunku w akcji - piłka nożna na Czarnym Lądzie...

2010-06-13T20:16:00.003+02:00

Chłopcy z CALM rok temu spotkali się z Marią Kaczyńską

2010-04-11T12:43:00.003+02:00

Właśnie sobie uświadomiłam, że nasi podopieczni z CALM bardzo często i bardzo miło wspominali naszą Panią Prezydentową, którą odwiedzili rok temu z okazji dnia dziecka.
Co więcej, jedną z najpopularniejszych zabaw naszych maluchów było (i jest) układania puzzli ze zdjęciem Pałacu Prezydenckiego, które otrzymali w prezencie od Pierwszej Damy.

Więcej info o tym niezapomnianym spotkaniu na stronie:

http://www.calmuganda.com/index.php?option=com_content&view=article&id=146:dzie-dziecka-w-paacu-prezydenckim&catid=19:startowa&Itemid=1

Czarne karty naszej historii...

2010-04-11T12:17:00.000+02:00

10 kwietnia 2010 r. – 70 lat po mordzie w Katyniu – w tym samym miejscu dokonała się inna tragedia, w której zginęło 96 osób – kwiat polskiej polityki i polskiego życia społecznego. Para Prezydencka, posłowie i senatorowie RP, wysocy urzędnicy państwowi, dowódcy wojska, załoga samolotu…

To jedna z najczarniejszych kart w historii Polski. Taka tragedia – w której ginie tyle ważnych dla państwa osób – nie miała miejsca w żadnym kraju na świecie. To przede wszystkim tragedia rodzin, które utraciły swoich bliskich. To także tragedia wszystkich Polaków. "Takiego dramatu współczesny świat nie widział" – powiedział premier. 5 lat temu osierocił nas Jan Paweł II. Teraz pozostaliśmy sierotami po raz kolejny – w wigilię niedzieli Miłosierdzia Bożego. Jaką lekcję z tego mamy wyciągnąć?

Piekło afrykańskich dziewczynek - artykuł z "Washington Post"

2010-03-16T22:19:00.002+01:00

15.03.2010 13:04/Washington Post, Jamie Rich

W krajach Zachodniej Afryki dojrzewającym nastolatkom przypala się piersi, żeby chronić je przed zainteresowaniem mężczyzn, niechcianą ciążą i HIV

Zabieg wykonuje najczęściej matka lub inna kobieta z rodziny, używając rozgrzanych w ogniu kamieni bądź kawałków drewna.

Za każdym razem, gdy w porze lunchu wychodziłam z mojego ulubionego baru w kameruńskim mieście Douala, na ulicy otaczała mnie grupka dzieci. Wyciągając do mnie ręce z butelkami pełnymi smażonych orzeszków, wołały: – Madame, proszę, potrzebuję na jedzenie.

Nigdy nic od nich kupiłam. Ten krótki odcinek, jak dzielił bar od mojej terenowej Toyoty, starałam się pokonać jak najszybciej, biegnąc do samochodu z moją dwuletnią córką na rękach. Czasami rozdawałam cukierki albo trochę mięsa, które zostało mi z lunchu. Podobnie jak inne żony obcokrajowców pracujących w tym ubogim kraju, najczęściej starałam się po prostu unikać gromadek zdesperowanych dzieciaków.

Jednak któregoś razu zobaczyłam rzecz, wobec której nie sposób było przejść obojętnie. W tłumie dostrzegłam chudą dziewczynkę, która jedną ręką przyciskała do piersi butelkę z orzechami, a drugą machała w moją stronę – nieświadoma, że właśnie zsunęło się jej ramiączko koszulki, odsłaniając długą, szeroką bliznę w miejscu, gdzie powinien znajdować się sutek.

W 2006 roku o praktyce przypalania piersi stało się głośno za sprawą kampanii zainicjowanej przez organizację pozarządową. Od tego czasu amerykański rząd uwzględnia to zjawisko w dorocznych raportach na temat przestrzegania praw człowieka za granicą. Mimo to zwyczaj ten nadal jest praktykowany, a jego ofiarą pada co czwarta dziewczynka w Kamerunie. Niektóre matki przypalają dziewczynkom piersi rozgrzanymi kamieniami; inne używają do tego celu gorących plantanów. Bywa, że kobiety smarują rosnące piersi swoich córek naftą albo specjalnymi mieszankami ziołowymi.

Co sprawia, że matka jest gotowa okaleczyć w taki sposób własną córkę? Zapytałam o to kilka osób z mojej okolicy: dziewczynek i ich matek, a także lekarzy i działaczy społecznych. Wiele z moich rozmówczyń twierdziło, że przypalanie stanowi naturalne panaceum na wcześnie rosnące piersi. Kobiety próbowały mnie przekonać, że eliminując oznaki dojrzewania u swoich córek, chronią je przez HIV i ciążą. Jedna powiedziała, że robi to z miłości.

Praktyka przypalania piersi automatycznie budzi skojarzenia z okaleczaniem narządów płciowych, które – choć rozpowszechnione w innych krajach afrykańskich – w Kamerunie praktykowane jest bardzo rzadko. Oba zabiegi mają na celu zachowanie czystości dziewcząt, chociaż osoby zajmujące się problemem przypalania piersi twierdzą, że zwyczaj ten rozpowszechnił się przede wszystkim jako metoda walki z rosnącą liczbą nastoletnich ciąż.

Na początku próbowałam dowiedzieć się czegoś o tym zwyczaju od kobiet z biura mojego męża. Większość z nich sprawiała wrażenie, jakby nie miały pojęcia, o czym mówię. Opiekunka mojej córki twierdziła, że nigdy o czymś takim nie słyszała. Dopiero kilka tygodni później wyznała, że jej kuzynka miała przypalane piersi. Z czasem otwierały się przede mną inne kobiety. Ich opowieści odsłaniały przede mną nie tylko szczegóły takich zabiegów, ale i ich cel: zachowanie niewinności młodych dziewczynek.

Nastoletnie ciąże są w Kamerunie bardzo powszechne. Pracownicy służby zdrowia szacują, że około 30 proc. kobiet zachodzi w niechcianą ciążę.

Caroline Nkeih, lekarz weterynarii i matka czwórki dzieci opowiada, że zna dwie rodziny, w których dziewczynki zaszły w ciążę w wieku 12 lat. Dlatego w jej opinii zalety przypalania piersi przeważają nad fizycznymi i emocjonalnymi konsekwencjami tego zabiegu. Dwa lata wcześniej sama poddała tej praktyce swoją 10-letnią córkę Endam.

– Rosnące piersi budzą zainteresowanie u chłopców – tłumaczy Nkeih. Do zabiegu użyła drewnianego tłuczka od moździerza. Po rozgrzaniu go nad ogniem, masowała nim każdą pierś córki przez pięć minut. Zabieg musiała powtórzyć, ponieważ piersi Endam nadal rosły.

Ginekolog-położnik Serges Moukam mówi, że ciężarne dziewczynki pomiędzy 12. a 17. rokiem życia stanowią od 25 do 30 proc. jego pacjentek w Douala. Do tak dużej liczby nastoletnich ciąż przyczynia się powszechność seksu pozamałżeńskiego, a także gwałty. Według niego, przypalanie piersi nie zapobiega ani jednemu, ani drugiemu. – Bardzo rzadko zdarza się, żeby 13-letnia dziewczynka była jeszcze dziewicą – zauważa Moukam

Flavien Ndonko, antropolog z agencji rozwojowej German Agency for Technical Cooperation, stoi na czele organizacji non profit, która w 2006 roku przeprowadziła kampanię przeciwko przypalaniu piersi. – To jest okaleczanie ciała – zaznacza – i dlatego jest sprzeczne z prawami kobiet.

Wśród możliwych powikłań po zabiegu Ndonko wymienia wrzody, infekcje, deformację piersi, problemy z laktacją, guzy, prawdopodobieństwo rozwinięcia się raka piersi oraz stres.

Ndonko po raz pierwszy usłyszał o tej praktyce w 2005 roku, kiedy przeprowadzał szkolenie dla nastoletnich matek i ofiar gwałtów. W 2006 roku niemiecka organizacja zrobiła wywiad wśród 5651 dziewcząt pomiędzy 10. a 22. rokiem życia. Okazało się, że 24 proc. z nich było ofiarami przypalania piersi. – Ludzie myślą, że w ten sposób chronią swoje córki przed niechcianą ciążą – tłumaczy Ndonko. – Ale to nie działa. Przecież nie tylko piersi przyciągają mężczyzn. Co będzie następne? Wytną im usta, oczy i nosy?

Historie kobiet, z którymi się spotkałam, potwierdzały słowa Ndonko. Trzynastoletnia Dolvine Massach z Douala opowiedziała mi, że po raz pierwszy miała przypalane piersi dwa lata temu. Starszy brat zawołał ją do kuchni, gdzie jej matka nad ogniem podgrzewała plantany, i popchnął dziewczynkę na drewnianą ławę. Dolvine pamięta, jak krzyczała z bólu, kiedy kobieta przycisnęła do jej piersi gorące jeszcze owoce. Po roku takich zabiegów (czasami nawet trzech w tygodniu), dziewczynka cały czas czuje paniczny lęk przed każdym wejściem do kuchni.

Justine Kwachu, dyrektorka i współzałożycielka Women in Alternative Action, organizacji promującej równość kobiet, uważa, że aby zapobiec takim praktykom, potrzebna jest nie tylko edukacja seksualna, ale również odpowiednie rozwiązania prawne, które pozwoliłyby uznać przypalanie piersi za przestępstwo. Działaczka próbuje przekonać kameruńskich parlamentarzystów do wprowadzenia ustawy antydyskryminacyjnej, która pozwoliłaby skazać na 10 lat więzienia osobę przyłapaną na wykonywaniu zabiegu.

Nie wszyscy zgadzają się z takim podejściem. Emilia Lifaka, jedna z 25 kobiet w kameruńskim parlamencie, uważa, że potrzebny jest większy nacisk na edukację, a nie nowa ustawa. Posłanka, reprezentująca region, w którym według lokalnych mediów odsetek nastoletnich ciąż jest wyjątkowo wysoki, twierdzi, że dziś bardzo niewiele kobiet praktykuje przypalanie piersi.

Innego zdania jest Ndonko. Mówi mi, że pomimo rosnącej świadomości w społeczeństwie, codziennie słyszy o kolejnych przypadkach okaleczania dojrzewających dziewczynek.

Jakiś czas temu podeszła do mnie inna nastolatka sprzedająca orzechy. Zapytałam, czy słyszała o praktyce przypalania piersi. Zawstydzona, skinęła głową i powiedziała mi, że spotkało ją to dwa lata temu.

Źródło: http://wiadomosci.onet.pl/1603513,2678,1,kioskart.html, 16.03.2010

Liberia - podróż do kraju wojny..., gdzie rządzi kobieta

2010-02-18T23:04:00.002+01:00

Substantive Representation of Women: is it about Women, Feminism and/or Gender

Ostatnio bardzo interesuję się rolą kobiet w Afryce i ich miejscem w społeczeństwie, a przede wszystkim w polityce. Liberia to bez wątpienia bardzo ciekawy przypadek pod tym względem. W historii Afryki do roku 2005, czyli momentu objęcia stanowiska prezydenta Liberii przez Ellen Johnson-Sirleaf, nie było kobiety prezydenta. Wydaje się, że ta kobieta może przyczynić się do zwiększenia roli kobiet nie tylko w Liberii, ale na całym Czarnym Lądzie…

Wielu obserwatorów życia politycznego zwraca uwagę, że Johnson-Sirleaf odegrała znaczącą rolę w rozwiązywaniu konfliktu wojennego w Liberii, a także na promowanie spraw kobiecych w polityce…

umieszczam link do filmu nt. wojny w Liberii…

http://www.tvp.pl/filmoteka/film-dokumentalny/polityka/liberia-podroz-do-kraju-wojny/wideo/film-dokumentalny-planete-doc-review

PS.

Tęsknimy za Afryką…

A to jeden z naszych maluchów z CALM ... Eriah....

2010-01-28T10:04:00.002+01:00

Święta w Ugandzie

2009-12-28T08:57:00.003+01:00

Przedwczoraj dzwoniliśmy do CALM z życzeniami świątecznymi…

W Ugandzie nie świętuje się wigilii, choć w CALM - z racji polskiego akcentu w postaci ks. Ryszarda oraz polskich wolontariuszy (tak, tak - obecnie przebywa tam Tomek z Torunia, a jak się dowiedzieliśmy, dojechała do niego na kilka dni Ewa, która obecnie pracuje w Zambii) - polska wigilia musiała być. W czwartek – Angela – gotowała pyszności na kolejny dzień, a polscy wolontariusze robili pierogi z matooke (czyli ugotowanymi bananami) . Atmosfera świąteczna – jak nam powiedział ks. Ryszard, z którym rozmawialiśmy – była wspaniała. Choć zamiast śniegu mieli ulewny deszcz. Piątkowy bożonarodzeniowy lunch był na świeżym powietrzu – no i pewnie była niezła „wyżerka”… Podczas naszego pobytu w CALM mieliśmy okazję doświadczyć podobnego świętowania z okazji misyjnego dnia dziecka. Zazwyczaj chłopcy jedzą u siebie na stołówce, ale w święta wszyscy jedzą razem to, co chłopaki ugotują…

Oto fragment informacji od Ewy i Tomka:

"Pierwszy dzień Świąt przebiegł w atmosferze słodkiego lenistwa. Choć nie mogliśmy wylegiwać się na słońcu, gdyż cały czas towarzyszyły nam chmury i deszcz. Mieliśmy okazję posmakować tradycyjnego ugandyjskiego świątecznego obiadu, przyrządzonego w liściach bananowca: kurczak w liściach bananowca, matooke w liściach bananowca oraz orzeszki ziemne w liściach bananowca. Od popołudnia aż do nocy trwała świąteczna balanga dla chłopców ( w Ugandzie nie obowiązuje nic takiego jak cisza nocna). Dzieciaki były w swoim żywiole!"

Z tego, co wiemy, tuż przed Nowym Rokiem chłopcy kontynuują świętowanie bożonarodzeniowo-noworoczne… Ksiądz zaplanował im upragniony piknik nad jeziorem Wiktoria. Już sobie wyobrażamy jak wszyscy pluskają się w wodzie, a w międzyczasie zajadają się jakimiś pysznościami…hehe

Szkoda, że naszego zimowego klimatu nie możemy zamienić na ugandyjskie świąteczne upały... Fajnie byłoby jeszcze raz tam się znaleźć…

p.s.

Dziękujemy za wszystkie wejścia na naszego bloga. Zanim się zorientowaliśmy – okazało się, że jest ich już ponad 6 tysięcy. To chyba oznacza, że interesują Cię wieści od naszych przyjaciół z Namugongo. Wielkie dzięki. Obiecujemy pisać dalej…

I jeszcze takie małe coś ....

2009-12-03T10:40:00.001+01:00

Podróże... i takie tam...

2009-12-02T20:20:00.002+01:00

To zadziwiające, jak różne rzeczy dnia codziennego przywołują nam na myśl Czarny Ląd. A dodatkowo każdy mail od chłopców z Ugandy, krótka rozmowa telefoniczna, zdjęcia, czy nawet google earth (hehe)…. to powrót do Namugongo. Kiedy rozmawiamy na temat podróży z różnymi ludźmi, to widzimy jak zdecydowana większość z nich wskazuje na wyjazdy, których celem jest odpoczynek. Mieszkanie w luksusowym hotelu, najlepiej przy plaży, z dobrą obsługą, bo miejsce jest w sumie drugorzędną sprawą. No i oczywiście nie ma się co krzywić – dziś w czasach, gdzie stres w ciągu całego tygodnia jest normą, a ludzie gonią wszędzie… często nie wiadomo gdzie – potrzeba jest poleżeć w piekącym słoneczku wsłuchując się w szum pluskającej wody. Jest też pewna grupa ludzi (zwłaszcza młodych), która podróżuje wyczynowo – zdobycie jakiejś góry, przeprawa przez rwącą rzekę. Raczej nie interesują ich ludzie napotkani w trakcie wyprawy. I nie ma się czemu dziwić, bo zapewne dla tej grupy głównym celem jest sprawdzenie siebie i satysfakcja z pokonania trudności. Przełamywanie kolejnych barier. Kiedy zadajemy sobie pytanie o to, co nam dała nasza podróż do Afryki, to przede wszystkim zmianę patrzenia na własne życie, poznania kawałka innego świata, przemian jakie w nim zachodzą. No i dała nam chyba pasję…

Dla tych wszystkich, których ciekawi to, co się dzieje w Afryce, odsyłam do artykułu poświęconego tym razem Demokratycznej Republice Kongo:

http://www.news24.com/Content/Africa/News/965/18f06e07c5434cbfb09c4cbb1a28eb25/11-11-2009-10-36/Mai-Mai_raid_village

Co dusi Afrykę?

2009-10-28T08:29:00.000+01:00

Polecamy artykuł pt. „Bóg zamieszkał w Afryce” autorstwa Beaty Zajączkowskiej, dziennikarki Radia Watykańskiego (Gość Niedzielny, nr 43/2009 z 25.10.2009)

W tekście poruszone są nie tylko tematy związane z opisem obecnej sytuacji gospodarczej i politycznej w państwach Afryki, ale autorka dotyka niezwykle ważnego problemu niesienia pomocy krajom Czarnego Lądu, nie tylko przez różne organizacje międzynarodowe, ale także przez rządy krajów rozwiniętych oraz przez Kościół.

Poniżej zamieszczamy wypowiedź kard. Bernarda Agré z Wybrzeża Kości Słoniowej

„Wiele krajów afrykańskich ma tak wielkie długi, że nigdy nie będzie w stanie ich spłacić. Często nasi dłużnicy mówią: „Nie macie pieniędzy? Nie ma problemu. Dajcie nam w zamian ropę, złoto, bogactwa naturalne…”. To nie jest sprawiedliwy kontrakt. To forma współczesnego niewolnictwa. Według ekonomistów za każdego pożyczonego dolara musimy oddać osiem! W moim kraju długi pochłaniają prawie połowę budżetu państwa. Nie ma więc pieniędzy na edukację, służbę zdrowia czy rozwój rolnictwa. Bez darowania zadłużenia trudno będzie mówić o przyszłości Afryki”.

Źródło: „Bóg zamieszkał w Afryce” autorstwa Beaty Zajączkowskiej, dziennikarki Radia Watykańskiego (Gość Niedzielny, nr 43/2009 z 25.10.2009)

Czapeczki kupca. Bajka z Afryki Zachodniej

2009-10-13T08:58:00.002+02:00

Żył sobie bogaty kupiec. Pewnego dnia spakował kolorowe czapeczki i postanowił udać się z nimi na rynek. W drodze, kiedy poczuł zmęczenie, postanowił odpocząć pod drzewem. Włożył więc wszystkie czapeczki na głowę, aby się zabezpieczyć przed złodziejami. Zaraz potem zasnął. Chrapał tak ,że echo roznosiło się po całej okolicy. Obok drzewa przechodziło stado małp, które tylko czekały na to, by spłatać komuś figla. Zbliżyły się do kupca i po kolei zdjęły mu czapeczki z głowy, pozostawiając tylko jedną – najbardziej zniszczoną. Małpy wlazły na sam czubek drzewa i czekały na rozwój wypadków.

Kiedy kupiec się obudził, wpadł w przerażenie i w rozpaczy podniósł głowę ku niebu. Wtedy spostrzegł na drzewie gromadkę złodziei. Tego było za wiele. Z gniewem zerwał z głowy swoją czapkę i cisnął ją o ziemię. W tej samej chwili małpy, naśladując jego gest, rzuciły na ziemię swoje czapeczki. „Świetnie” – mruknął kupiec i pozbierawszy odzyskany towar ruszy dalej radośnie podśpiewując.

Por. Bajka o tym samym tytule ze zbioru "26 bajek z Afryki ze zdjęciami Ryszarda Kapuścińskiego", Wydawnictwo Biblioteki Gazety Wyborczej / Green Galery.

już 3 tygodnie w Polsce

2009-09-26T10:09:00.004+02:00

W książce pod tytułem „Zwykły człowiek” (autorstwa Paula Rusuesabagina – kierownika hotelu Mille Collines w stolicy Rwandy Kigali – zob. film „Hotel Rwanda”) przeczytałam:
„Słowa mogą być instrumentem zła, lecz mogą okazać się potężnym narzędziem życia. Jeśli wypowiesz właściwe słowa, mogą one uratować świat”.

Nasze słowa na tym blogu świata pewnie nie uratują, ale wierzymy, że dzięki tym naszym krótkim relacjom i wspomnieniom będziemy mogli zaszczepić w Tobie przynajmniej troszkę miłości do naszych chłopaków z CALM i oczywiście do Afryki.

Ten blog to trochę odpowiedź na wezwanie do tego, by dzielić się wspomnieniami, by mówić o nich głośno, nie pozwolić, aby zatęchły gdzieś w naszym wnętrzu. To sposób by dzielić się miłością do Afryki i wdzięcznością za to, co otrzymaliśmy od mieszkańców CALM i Ugandy.

Minęły już trzy tygodnie od naszego powrotu z Ugandy, a w naszych uszach cały czas rozbrzmiewają pozdrowienia dzieciaków, ich głosy, śmiech… Nawet trochę nam tego brakuje..., szczególnie radosnych spojrzeń, błysku w oczach, szczerzących się do nas zębów…

A tak tańczą nasi Przyjaciele z Children and Life Mission

2009-09-19T09:47:00.005+02:00

31 sierpnia 2009 r. w CALM miało miejsce uroczyste poświęcenie kaplicy pw. św. Jana Bosco. Na uroczystość przybyło bardzo wielu gości (m.in. nuncjusz apostolski, czyli ambasador Watykanu), a wychowankowie z CALM prezentowali swoje talenty. Oto część z nich....

Kilka ujęć z CALM

2009-09-16T15:52:00.002+02:00

Uganda...

2009-09-10T10:47:00.005+02:00

Kilka fotograficznych wspomnień z naszego pobytu w Ugandzie.

Nasza PERŁA AFRYKI

2009-09-05T22:16:00.008+02:00

Ponad dwa miesiące temu lotnisko w Entebbe przywitało nas przyjaznym i tajemniczym „Welcome to Pearl of Africa”. Nic poza cudownie słoneczną pogodą nie pozwalało przypuszczać, że Uganda jest właśnie tą afrykańską perłą. „Gdzie ta perła?” – myśleliśmy. Widoczna niemal wszędzie bieda, bawiące się na w brudzie dzieci, okropnie dziurawe drogi (już nigdy nie będziemy narzekać na drogi w Polsce), hałas klaksonów taksówek i boda boda, sypiący się do oczu piasek i zimna woda w kranie … Przez pierwszych kilka dni nie byliśmy w stanie się do tego przyzwyczaić… Ba.. wkurzało nas to.
Nie spodziewaliśmy się nawet, że z biegiem czasu wszystkie te wymienione rzeczy staną się dla nas naturalnym elementem krajobrazu tego afrykańskiego kraju. A już na pewno nie myśleliśmy, że bardzo szybko człowiek jest się w stanie do tego wszystkiego przyzwyczaić, a nawet i za tym tęsknić. Życie nas po raz kolejny miło zaskoczyło.

Ktoś kiedyś powiedział, że aby zakochać się w Afryce, trzeba najpierw odwiedzić Ugandę. Miał rację. My zakochaliśmy się – najpierw w Ugandzie, a potem chyba i w Afryce. W czym dokładnie? W radosnych uśmiechniętych mieszkańcach Ugandy, w dzieciach (szczególnie w naszych małych przyjaciołach z CALM), w tamtejszej przyrodzie, w muzyce, w różnorodności, którą tam się obserwuje, w nieprzewidywalności Afryki. Gdyby zmierzyć procentowo kawałek Afryki, który mogliśmy zobaczyć, byłby to zaledwie około 1% całkowitej powierzchni kontynentu. Prawie nic, a jednak zostawiło w naszych sercach konkretny ślad. Taki, że jak ktoś nas pyta: „jak było?” – odpowiadamy: „Było tak, że chcemy tam kiedyś wrócić”. Mamy nadzieję, że i to marzenie – podobnie jak poprzednie (wyjazd na misję) – się kiedyś ziści.

Tak, dla nas Uganda to Perła Afryki – nasza Perła, którą otrzymaliśmy i którą zachowamy w naszych sercach i w naszym życiu na bardzo długo. I może za jakiś czas ponownie powitani zostaniemy „Welcome to Pearl of Africa”.

Odnaleźć to, co najważniejsze...

2009-08-27T18:17:00.002+02:00

"I have climbed highest mountain
I have run through the fields
Only to be with You
I have run
I have crawled
I have scaled these city walls
These city walls
Only to be with You
But I still haven't found what I'm looking for..."

A ja znalazłam to, czego szukałam… I nawet o wiele więcej...

Piosenka: "I Still Haven't Found What I'm Looking For", U2

Afryka zaskakuje

2009-08-21T15:26:00.006+02:00

Afryka zaskakuje – każdego dnia.

Wiedzieliśmy, że Rwanda jest inna od Ugandy, ale nie spodziewaliśmy się, że tak bardzo. Już po przekroczeniu granicy nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że mamy tam bardziej uważać niż w Kampali: na policjantów, na to, co mówimy, na to, jak się zachowujemy. "To oczywiście sprawka tych, którzy rządzą (a właściwie tego, który jest głową państwa). Propaganda na każdym kroku. Oficjalnie nie ma konfliktu między „długimi” i „krótkimi”, ale w powietrzu czuć, że ten wulkan może za chwilę wybuchnąć. Rwanda wydaje się smutna, zamknięta i przygnębiona – choć oficjalnie nikt tego nie przyzna" (słowa człowieka, z którym mieliśmy okazję się spotkać i porozmawiać. Nie możemy podać jego personaliów, bo mógłby mieć poważne problemy). .

Po powrocie z Kigali odwiedziliśmy siostrę Angelikę. Siostra od 11 lat przebywa w Ugandzie w wiosce - Rushooka. Prowadzi centrum dla dziewcząt – nauczając je wyszywania, dziergania na szydełku, robienia na drutach, gotowania i jeszcze wielu innych rzeczy. Niesamowita kobieta, no i niesamowite rzeczy przez jej ręce się dzieją. Oby więcej takich kobiet pracowało w Afryce.

Pewien człowiek powiedział nam ostatnio, że z poznawaniem Afryki jest tak, jak z obieraniem cebuli – odkrywa się kolejne jej warstwy, myśląc, że to już ta odpowiednia część warzywa, a tu pojawiają się kolejne, które trzeba obrać. Czasami to obieranie cebuli powoduje łzy. Z Afryką jest tak samo. Myśli się, że ją się już trochę poznało, wyjeżdża się do innego kraju i wszystko jest inne. Inny klimat, inne krajobrazy, inne miasta, inni ludzie. Po tych prawie dwu miesiącach tutaj – wiemy, że aby choć trochę poznać tę Afrykę (w której się chyba zakochaliśmy) potrzeba więcej czasu – może pół roku, może rok, a może i więcej….

Dzień dobry i Jesteś szalona !

2009-08-13T13:34:00.009+02:00

Cześć, dobry wieczór, proszę, dziękuję, przepraszam itd. – to pierwsze słowa, których zdołaliśmy nauczyć chłopców na zajęciach z języka polskiego. Najwięcej emocji wzbudziła jednak fajna dziewczyna. Poza tym po powrocie niektórych chłopców z Polski, ogromną popularnością cieszy się piosenka…… Jesteś szalona. Słyszymy ją tu każdego dnia. Wiemy, że szczególnie Wrocław i Chorzów podśpiewują tę piosenkę od czasu do czasu, więc na pewno przywieziemy Wam wersję ugandyjską – jak się uda to i z teledyskiem, hehehe.

Dziś pokazaliśmy maluchom nasze zdjęcia – te z Polski. Bardzo się cieszyli, gdy mogli pooglądać jak wygląda Polska (o której tak dużo słyszeli) oraz jak wyglądają polskie dzieci. Od razu również pytali: a co to za chłopiec? A co to za dziewczynka? A ile mają lat? A chodzą do szkoły??? (Hania, Johny, Dawcio – macie pozdrowienia od chłopców z CALM).

Jutro jedziemy do Rwandy. Do tej pory znaliśmy ten kraj z filmów i książek, które opowiadały o wojnie domowej między plemionami Hutu i Tusti. Mówią nam, że Rwanda jest zupełnie inna niż Uganda. Po pierwsze pod względem krajobrazowym – jest tam o wiele bardziej zielono i górzyście, a po drugie ludzie są tam inni: bardziej zdystansowani, zamknięci. Jest to zrozumiałe, biorąc pod uwagę to, czego doświadczyli 15 lat temu. W okresie od kwietnia do czerwca 1994 roku w Rwandzie zginęło około 800 tys. ludzi (niektóre źródła podają, że nawet około miliona). Zajścia rozpoczęły się 7 kwietnia, dzień po zestrzeleniu podchodzącego do lądowania w Kigali samolotu, na pokładzie którego znajdowali się prezydenci Rwandy i Burundi. Systematyczna masakra mężczyzn, kobiet i dzieci trwała ponad trzy miesiące i odbywała się na oczach społeczności międzynarodowej. Mówi się, że wojna w Ruandzie była jedną z największych porażek ONZ – mimo danych zgromadzonych przed wybuchem konfliktu i relacji w mediach (już po rozpoczęciu konfliktu) państwa zachodnie w żaden sposób nie zareagowały, aby zapobiec wojnie.

Historie chłopców

2009-08-10T14:14:00.000+02:00

Simon – to takie tutejsze słońce. Jak widzi kogoś z nas od razu na jego twarzy pojawia się radosny uśmiech. Szeroki od ucha do ucha. Uwielbia koszykówkę. Gra również w orkiestrze CALM, jest w grupie chłopców występujących w Festiwalu Youth Alive, jego hobby to także akrobatyka. Tej ostatniej umiejętności zaczął uczyć się na ulicy, gdzie żył przez jakiś czas, po tym jak uciekł z domu swojego ojca. Matki nie pamięta. Ojciec założył nową rodzinę, a małego Simona wychowywała na początku babcia. Potem zaczął mieszkać z tatą i jego nową rodziną. Mówi, że jego macocha go nie lubiła. Jej dzieci także. Źle go traktowali.

Był bity przez ojca. Uciekł więc na ulicę. Jedzenie na początku zdobywał ze śmietników, a spał na kartonowych matach. Trafił do kilku instytucji zajmujących się dziećmi ulicy, ale nigdzie nie zagrzał miejsca. Wreszcie trafił do CALM. Mówi, że jak skończy szkołę podstawową pojedzie do ojca, by dowiedzieć się, gdzie jest jego mama. Potem wróci, żeby skończyć szkołę średnią. Bardzo dobrze się uczy.

Masz wiadomość !!!

2009-08-05T10:19:00.004+02:00

Witajcie,
Chcieliśmy Wam coś przekazać od chłopaków… Chyba macie jednego kumpla więcej…
Pozdrawiamy

Pomoc Ugandzie - pomoc CALM

2009-08-05T08:19:00.001+02:00

W ciągu ostatnich kilku tygodni poznaliśmy wiele osób, które pracują w różnych organizacjach i instytucjach, zajmujących się niesieniem pomocy mieszkańcom Ugandy. Organizacje te działają w różnym zakresie na wielu płaszczyznach: pomagają „dzieciom wojny”, które były partyzantami w armii Josepha Kony’ego, wpierają edukację dzieciaków, których rodziców nie stać na zapłacenie czynszu, pomagają w zakresie lecznictwa, wyżywienia, rozwoju demokracji, czy walki z korupcją. Jest tu naprawdę wielu ludzi, którzy poświęcają swój czas, by w jakiś sposób wesprzeć Ugandyjczyków.

Przed naszym przyjazdem do Ugandy, dzięki dobroci i otwartości Waszych serc udało nam się zebrać pieniądze na wsparcie chłopaków z CALM. Za pieniążki, które od Was otrzymaliśmy, zakupiliśmy trochę przyborów szkolnych (bloki, kredki, długopisy, farbki itp.) oraz leków, z których teraz korzystamy (a właściwie Przemek korzysta), by opatrywać chłopakom rany, leczyć ich kontuzje itp. A jest co leczyć….150 chłopa, z których wielu gra w piłkę nożną na boso, poza tym przez większość dnia wielu z nich nie nosi butów. Żebyście zobaczyli ich stopy…

W poniedziałek byliśmy na zakupach. Za uzbierane pieniądze zakupiliśmy 150 sztuk krótkich spodenek oraz 150 par butów (klapek) dla chłopców. To dzięki Wam te zakupy były możliwe.

Dziękujemy z całego serca wszystkim, którzy wsparli finansowo chłopców z CALM oraz tym, od których ta pomoc cały czas spływa. WIELKIE DZIĘKI.

A to część naszych zakupów...

Chłopcy z CALM

2009-07-29T08:46:00.002+02:00

Wczoraj minął miesiąc od kiedy tu przyjechaliśmy. To już praktycznie połowa naszego pobytu w CALM. Nawet nie wiemy, kiedy ten czas minął.

Każdy z chłopców nam coś pokazuje, a my chłoniemy tę naukę jak gąbka.

15-letni Simon to dowód, że z dziecka ulicy (żył 7 lat na ulicach Kampali) można wyrosnąć na świetnego chłopaka, bardzo ciekawego życia (cały czas pyta nas o życie w Polsce, o rolę kobiet w Europie, o podziały rasowe, o historię naszego kraju). 9-letni Joshua zarażony wirusem HIV uczy nas przezwyciężać lęk związany z obcowaniem z chorymi na tę afrykańską plagę (podobno co czwarta osoba w Ugandzie jest zarażona). Joseph jest dowodem na to, że dziecko urodzone przez prostytutkę, dziecko, które ma lekki niedowład prawej strony ciała, może być cudownie otwartym chłopcem, który jest jednym z lepszych uczniów w klasie.

Każdy z chłopców to inna, trudna historia. Na szczęście większość tych bolesnych doświadczeń chłopców to już przeszłość.

Przedstawienie, spacer i błogosławieństwo

2009-07-24T11:06:00.001+02:00

W ubiegłą niedzielę przygotowaliśmy przedstawienie z okazji Missionary Childhood Day. Mimo że chłopcy z CALM dość trudno angażowali się do pracy, to jednak w końcu zebraliśmy jakąś dwudziestkę najbardziej zapalonych i ten skit chyba należy uznać za nasz wspólny wolontariacki sukces. Nasi aktorzy nagrodzeni zostali gromkimi brawami. Po przedstawieniu mieliśmy wspólny uroczysty obiad pod gołym niebem (kilka fotek znajdziecie po kliknięciu w zdjęcie „Maluchy z CALM”).

Zaczynamy coraz bardziej poznawać Ugandę i jej mieszkańców. Kilka dni temu wybraliśmy się na krótki spacer niedaleko ośrodka. Przechodząc obok domów (w większości przypadków lepianek) cały czas słyszeliśmy komentarze na nasz temat… Nie rozumiemy oczywiście luganda, ale słowa „muzungu” czy też „buzungu” są już nam dobrze znane. Generalnie biali wzbudzają tu dość dużą sensację. Dzieci na nasz widok płaczą (chyba ze strachu) lub też wyciągają ręce po słodycze… Dorośli bacznie nas obserwują. Gdy ich pozdrawiamy, na ich czarnych twarzach rysuje się szeroki uśmiech zaskoczenia… A jak już coś powiemy w luganda (chłopcy nauczyli nas kilku podstawowych grzecznościowych zwrotów)... to dopiero są szczęśliwi… Aaa, bardzo ciekawa rzecz. Widzieliśmy jak wyrabia się tutaj cegły (fotki w albumie „Uganda - ludzie”). Zaczepiliśmy człowieka, który właśnie „produkował” cegły, by budować sobie dom. Miał specjalną drewniana formę, w którą nakładał glinę, nadawał jej odpowiedni kształt, a potem układał na ziemi, po to, by te cegły później wypalać. Ciekawy widok…trochę nie z tej epoki… No i niesamowicie otwarty radosny człowiek…

Najważniejsza informacja dla mieszkańców tego maleńkiego kraju: doczekaliśmy się deszczu… To błogosławieństwo dla Ugandy. Od długiego czasu nie padało i w wielu miejscach tego kraju panuje ogromna susza. Na północy bardzo wielu ludzi umarło z powodu głodu. W telewizji cały czas pokazują zdjęcia z północnych dystryktów, gdzie ludzie opłakują swoich bliskich. Ten tutejszy świat wydaje się zupełnie inny od naszego… Jakby się cofnąć o jakieś kilkadziesiąt (jak nie więcej) lat wstecz.

Piasek w oczach...

2009-07-21T10:19:00.004+02:00

Czerwony piasek Ugandy często wpada do oczu – szczególnie, gdy idziemy drogą z CALM do Namugongo. Droga jest piaszczysta, więc gdy mijają nas samochody lub boda-boda (motocykle-taksówki, które mogą zabrać nawet do trzech pasażerów) nie ma szans, by piasek nie dostał się do oczu. Często nie pomaga nawet osłona w postaci okularów słonecznych… Jak tego piasku wleci nam trochę, to oczy strasznie pieką tak, że później trzemy je cały czas rękoma. Potem zaczynają łzawić… Wraz ze łzami piasek usuwany jest z oczu… Potem wszystko wraca do normy.

Idąc po tej ognisto-czerwonej drodze uświadamiamy sobie, że często mamy w oczach „piasek”, który nam nie przeszkadza…Ziarnko po ziarnku wpada do oka, a my często nawet tego nie odczuwamy. Potem ten piasek zamazuje rzeczywisty obraz świata, w którym żyjemy… Nie pozwala dostrzegać krzywdy drugiego człowieka, cierpienia, choroby, prawdy. Można to porównać do takiej chmury piasku, która się tworzy, gdy przejeżdża samochód. Przez tę chmurę kurzu nie widać tego, co jest za nią... To taka ściana, oddzielająca nas od tego, co prawdziwe.

Zadajemy sobie wtedy pytanie, ile razy ten „piasek” wpadł nam do oczu i my nie zwróciliśmy na to uwagi? Pięć, dziesięć, dwadzieścia, a może tysiąc lub więcej… A ile tego piasku mamy teraz? Czego nie widzimy?

Wiemy, że każde ziarenko piasku usunięte z oka, to taki mały kroczek w dobrą stronę, to nieustanne wzrastanie w tym, do czego zostaliśmy powołani. To krok do przodu w naszej DRODZE.

Praktyczne informacje - ciąg dalszy

2009-07-20T14:07:00.001+02:00

Od kiedy jesteśmy w Ugandzie bacznie obserwuję różne rzeczy związane z moimi zainteresowaniami zawodowymi, czyli gospodarką, inwestycjami, infrastrukturą. Poruszając się trochę po Ugandzie, widzimy wiele budujących się domów. Architektonicznie nie są to jakieś wymyślne projekty, jednak sposób budowania jest bardzo interesujący i w sumie znacznie różniący się od tego znanego nam ze współczesnej Europy. Materiał, z którego tu się buduje to czerwona cegła, którą Ugandyjczycy sami wypalają. Praktycznie na każdym placu budowy można dostrzec piec służący do wypalania cegieł, które są jeszcze bardziej czerwone niż tutejsza ziemia. Rzadko który dom jest otynkowany, natomiast prawie każdy dom ma w oknach kraty. Domy murowane należą do rzadkości i głównie znajdują się w dużych miastach lub ich bliskich okolicach. Większość ludzi mieszka w lepiankach budowanych z gliny lub drewna, gdzie dach pokryty jest trzciną lub liśćmi bananowca. Kolejną rzeczą, myślę, dość ciekawą jest kwestia wody. Uganda leży na podmokłych terenach, co też sprawia, że jest tu bardzo dużo przepięknej roślinności. Wodociągi są praktycznie w głównych miastach i to jeszcze nie wszystkich. Większość ludzi zaopatruje się w wodę dzięki studniom, których też jest niewiele - z reguły jedna studnia na kilka rodzin. A że rodziny są tu bardzo liczne (standardowo około ośmioro dzieci) i choć wody jest sporo, to przepustowość w korzystaniu z jednej studni – średnia. Tam, gdzie są studnie, nie ma kanalizacji, w związku z czym ścieki odprowadzane sa w ziemię. Ciekawostka jest to, że rzadko kiedy dochodzi do zanieczyszczenia wody gruntowej, co wynika z tego, że tutejsza czerwona ziemia posiada w sobie bardzo dużo związków uniemożliwiających skażenie wody gruntowej. (bardzo ogólnie to opisałem, ale dla ciekawskich mogę zgłębić temat po powrocie) Jeśli chodzi o gospodarczą stronę Ugandy, to wstrzymam się jeszcze ze swoimi komentarzami, bo cały czas odkrywam coś nowego.

Poczuj serce

2009-07-18T16:44:00.001+02:00

Czy żyjesz w zgodzie z własnym sercem? czy zaglądasz czasami w swoje serce?
Życie Ugandyjczyków, historie chłopców, rozmowy z przypadkowo napotkanymi ludźmi, cała tutejsza atmosfera sprawia, że zaczynam ,,zaglądać” w swoje serce.

Ostatnio uczyłem chłopaków rzeczy związanych z opatrywaniem drobnych ran, skaleczeń i całkiem przypadkowo odkryłem, że oni nie wiedzą nic o istnieniu tętnicy, na której można wyczuć puls bijącego serca. Spytałem się zatem, czy chcą poczuć swoje serce… Oczywiście wszyscy byli jak najbardziej ,,za”. Układałem ich dwa palce na tętnicy szyjnej, zadając pytanie „can you feel it?”. Na początku odpowiedzi były różne, ale po około godzinie wszyscy byli pewni o posiadaniu własnego serca. Stwierdzili, że zanim wstaną z łóżka, będą sprawdzać czy ich serce bije.

Zwracam tutaj uwagę na rzeczy, których wcześniej nie dostrzegałem, które tak bardzo spowszedniały, że przestały cieszyć. Tutaj człowiek jeszcze bardziej dostrzega i docenia piękno tych małych, zwyczajnych – oczywistych rzeczy. Zachwycającym jest picie herbaty wczesnym rankiem, kiedy to jeszcze powietrze jest świeże, rosa na trawie przyjemnie chłodna, a serce pełne siły do pracy.

Dla tych którzy czytają bloga zachęta: ,,poczuj swoje serce” – może powie ci coś, co zmieni twój dzień, tydzień, miesiąc, rok, życie. A co On chce nam przez to powiedzieć? Odpowiedź ukryta jest w: 2 Kor 4,18.

Nasze zadanie, tutejsza mentalność i poszukiwania szczura

2009-07-15T10:42:00.000+02:00

W niedzielę obchodzony jest w Ugandzie Missionary Childhood Day i z tej okazji mamy przygotować z dziećmi krótkie 10-15 minutowe przedstawienie. Zebraliśmy zatem pomysły, napisaliśmy scenariusz i zabraliśmy się do pracy. Najpierw przez ponad godzinę zbieraliśmy najmłodszych chłopców… Jak przyszło kilku, to wysłaliśmy ich po kolejnych…Poszukiwania aktorów trwały tak długo, bo ci szukający zbierali kolejnych maluchów przez co najmniej 20-30 minut. Niektórzy nawet nie wrócili.. Zaginęli w akcji niczym Chuck morris… Po około godzinie wreszcie udało się zgromadzić jakąś dziesiątkę – chyba takich bardziej zdyscyplinowanych. Będą grać plemię peruwiańskich Indian, hehehe. Mamy też chłopców grających Japończyków, Polaków i nawet … Eskimosów. Zobaczymy co nam z tej pracy wyjdzie… Trzymajcie za nas kciuki.

Wczoraj wieczorem podszedł do nas Gabriel i poprosił, by Przemo opatrzył mu nogę. Większość młodszych chłopców nie ma butów, więc często ranią sobie stopy. Gabryś miał dość głęboką ranę w stopie i nie bardzo mógł na niej stawać. Zabraliśmy więc go do naszego pokoju, by Przemek zrobił mu opatrunek. Po drodze dopadł nas jakiś maluch i postanowił nas eskortować do pokoju. W czasie gdy uncle Pchemeke (siemeke – tak mniej więcej chłopcy wymawiają imię Przema) w korytarzu przed naszym pokojem opatrywał ranę, ja z tym drugim chłopcem usłyszeliśmy jakieś szelesty w skrzyniach obok umywalek. Pytam się zatem: „co to było?”. Na to maluchy: „szczur.. ciociu, zaraz go zabiję”. Jeden z nich zaczął więc wyjmować wszystko ze skrzynek, w których prawdopodobnie był szczur… Zasugerowałam, żeby otworzył drzwi, to szczur ucieknie… Na to ten drugi: „Nie, nie – jak ucieknie to zje nam kurczaki, trzeba go zabić. Ciociu ja go zaraz zabiję…” Było już późno więc mieliśmy problemy ze światłem. Chłopaki nie dokopali się do szczura, ale powiedzieli, że dziś po szkole przyjdą i go zabiją… Najlepsze jest to, że dla nich to normalka… Podobno często ganiają za szczurami… Ciekawe czy dziś będziemy świadkami egzekucji szczura…

Pozdrawiamy Was mocno. Wiecie, że już nam drygi tydzień zleciał? Nawet nie wiemy kiedy… Gorące uściski

Słówko na dobranoc

2009-07-14T10:28:00.003+02:00

Godzina 19:15. Jest już całkowicie ciemno. Gdzieniegdzie z okien widać tylko przebijające się światło. Noc jest cudna. Nigdzie wcześniej nie widziałam tylu gwiazd na niebie. Migoczą tak, jakby puszczały do mnie oko. Mam wrażenie, że ugandyjskie niebo zawieszone jest o wiele niżej niż to nasze. Może to tylko wrażenie, a może oczy mi się otworzyły szerzej… Podnoszę głowę i przez liście palmy widzę księżyc, który od kilku dni jest w pełni.

Spuszczam wzrok i widzę kilka par wielkich radosnych oczu utkwionych we mnie. Po chwili w ciemności do tych kilku par oczu dołączają białe zęby… To Gabriel, Johnson oraz Tete, którzy siedzą obok mnie. Obejmuję tego pierwszego i zaraz przytula się kolejny. „Auntie Magda, how was your day?” – pyta jeden z chłopców. „It was very good” – odpowiadam – „What about yours?” „It was fine, but I missed you”. Mówię – „I missed you too”. Uśmiech na jego twarzy się powiększa, a moja ręka jest mocniej ściśnięta… Trzyma ją kurczowo i chyba nie chce puścić…hehehe.

Słuchamy „Słówka na dobranoc”. To znaczy chłopcy słuchają, bo ja nie rozumiem luganda. Bardziej koncentruję się, żeby chłonąć wszystko to, czego tam doświadczam. Obserwuję maluchy. Co niektóre usypiają z głową utkwioną w kolanach. Gdy ich zaczepiam, podnoszą głowę i się uśmiechają po to, żeby zaraz wrócić do wygodnej pozycji. Wielu z chłopców przed około godziną wróciło ze szkoły i są już bardzo zmęczeni. Przed nimi jeszcze nauka na jutro oraz kolacja. Potem – około 22:00 gonimy ich do łóżek.

Wstajemy na błogosławieństwo. Jeszcze krótka modlitwa, w czasie której podchodzi do mnie William i chwyta mnie na za rękę. W czasie modlitwy większość z nich ma zamknięte oczy… Prawie całkowita ciemność. Jak zaczynam mówić „Zdrowaś Mario…” po polsku, czuję na sobie jeszcze więcej par oczu wpatrzonych we mnie i widzę jak chłopcy nasłuchują wszystkich dziwnych dla nich dźwięków: sz, cz, szcz itd. Już prawie koniec “Good night talk”. „In the name of the Father, and the Son and the Holy Spirit”. Moje ręce są już wolne, bo chłopcy robią znak krzyża… Teraz czas na oklaski. Wiele modlitw i spotkań grupowych kończy się oklaskami. Nawet w czasie Mszy św. podczas podniesienia nie ma dzwonków, tylko oklaski…

Rozchodzimy się. Chłopcy idą się uczyć, a ja gonię na chwilę do biura. Zanim tam dotrę, jak zwykle zaczepi mnie Gabriel lub Brian: „Auntie, teach me sth in Polish, please, please”. „Ok. Today I am going to teach you a new word: school – szkoła”. “Śkola”, Śikola”… Powtarzam: “szkoła”. “szikola”. Ok. almost perfectly”.

Zaraz do nich wrócę, by potłumaczyć im trochę matematykę….

Teraz coś śmiesznego: Efekty prac polskich wolontariuszy..hehehe.

2009-07-10T11:42:00.005+02:00

Chłopcy są niesamowici… I jak się szybko uczą… hehehe. Chyba dobrych nauczycieli mają…hehehe.

Coś więcej niż zdjęcia...

2009-07-09T10:04:00.003+02:00

Wielkie dzięki za to, że jesteście z nami i śledzicie bloga. Bardzo się z tego cieszymy. Dzięki za wszelkie uwagi i komentarze. Już kilka razy pytaliście o zdjęcia pokazujące nie tylko chłopców, ale warunki życia tu na miejscu… Na samym początku, jak tutaj przyjechaliśmy, zamierzaliśmy opisywać i pokazywać ogromną biedę i nędzę, jaką można tutaj zobaczyć. Jednak po kilku dniach pobytu w tym niezwykłym miejscu stwierdziliśmy, że nie będziemy tego robić, ponieważ pokazywanie tych trudnych warunków życia może spowodować, że na każdą następną rzecz, o której będziemy na tym blogu pisać, będziecie patrzeć właśnie przez pryzmat nędzy…. TEGO NIE CHCEMY.

Będąc tutaj staramy się zobaczyć coś więcej niż tylko trudne historie życia, ból, cierpienie, biedę i bolesne wspomnienia, jakie noszą w sobie chłopcy. Właśnie dlatego chcemy, by ten blog służył do pokazywanie tego – CZEGOŚ WIĘCEJ. Radosnych spojrzeń chłopców, błysku w oczach, szczerzących się do nas zębów i trzymania nas za ręce…

Czas na szczegóły związane z Ugandą, jej mieszkańcami i życiem w tym kraju, będzie jak wrócimy i będziemy mogli się spotkać z Wami przy aromatycznej herbacie. Opowiemy wszystko co, tu przeżyliśmy i zobaczyliśmy.

Zaspakajając jednak ciekawość zainteresowanych zamieszczamy kilka fotek z pokojów chłopców.

Chłopcy, latający brat i wisząca mysz...

2009-07-09T09:45:00.001+02:00

Jak się obserwuje tutejsze dzieciaki, to wydaje się, że są one inne… Nie wiem dlaczego... może przez to, że są tak bardzo samodzielne, no i nie mają możliwości być przytulane i rozpieszczane przez rodziców. Już od małego piorą swoje ubrania, no i zajmują się sobą… gdy coś się im stanie, coś je boli lub po prostu mają zły dzień – siadają gdzieś w koncie i szlochają…

Jak się bawią, to na maksa…nie patrzą na to, czy ktoś jest obok. My sami czasami uciekamy od nich, żeby nas czasem nie staranowali…Ostatnio bawiliśmy się w „ryby w sieci”. Część z nas stała w kole trzymając się za ręce (sieć), a w środku były inne dzieci (ryby), których zadaniem było wydostanie się z sieci… Tak poobijana już dawno nie byłam…hehehe.. Ale ile radości im ta zabawa sprawiła… Tutejsze maluchy - jak wszystkie - są niesamowicie radosne… No i cały czas pełne energii.

Ale energii nie brakuje też starszym… Kizito – (jeden z wujków) – cały czas się śmieje, brat Denis z Kongo – niczym „night dancer” lata do Kampali na kurs angielskiego (w każdym razie tak twierdzi), a dodatkowo prowadzi ubogacające rozmowy z Przemem nt. różnych paranormalnych zjawisk, Radek i Marcin w przerwach nauczania chłopców różnych śmiesznych słów po polsku ( np. „świnia ja parachata”) robią sobie treningi breakdance, a ja ostatnio usuwałam warkoczyki z głowy Angeli (wiecie, że czarnoskórym nie rosną włosy tak, jak nam? Angela miała zrobione warkoczyki, których od 3 miesięcy nie myła... Dziś umyła włosy po ponad 90 dniach).

Wracając do chłopców, to wczoraj wieczorem idąc do naszego pokoju – zachodziliśmy do chłopców, żeby im życzyć dobrej nocy. W jednym z domków mieszka taka „drużyna pierścienia” – same asy… Mają taki smród w pokoju, że nie można wytrzymać…A co

zrobili wczoraj??? Powiesili sobie zdechłą mysz nad drzwiami… No i nie omieszkali nam jej pokazać… A jacy dumni byli...

Zdjęcia:

Na górnym jest Józek TETE - fajny chłopiec... Cały czas woła na nas Muzungu... Pociecha... A na dole - myszka oczywiście... z domku TETE i innych łobuzów...

CALM bez prądu i "night dancers"

2009-07-07T13:55:00.002+02:00

Wczoraj dwa razy nie było prądu… Wyłączyli na kilka godzin o 10:00 rano, a potem w okolicach 19:00. Wieczorem po z tego powodu chłopcy nie mieli tzw. study time. Zazwyczaj uczą się od ok. 5:00 do 6:00 rano oraz wieczorem od ok. 19:20 do 21:00. Trzeba to zobaczyć….kilkudziesięciu chłopców siedzących w jednym pomieszczeniu na plastikowych krzesłach, ławkach lub gdzieś w kącie na podłodze….

Wczoraj całe CALM rozbrzmiewało śpiewem – chłopcy mieli próbę przed festiwalem (w przyszyły weekend odbywa się krajowy festiwal młodych, w których chłopcy ulicy z Namugongo będę walczyć o nagrodę). Pozostali zajęci byli różnymi zabawami – dawno już nie słyszeliśmy tak dużej grupy spontanicznie bawiących się dzieciaków.

Kolację jedliśmy przy świecach. Cały ośrodek był zanurzony w ciemnościach, gdzieniegdzie tylko przebijało się światło (głównie od świec lub latarek).

Potem nawiązała się ciekawa dyskusja na temat tzw. night dancers. Są to opętani ludzie którzy żyją w różnych częściach Afryki (np. w Kongo, czy wschodniej Ugandzie). Widuje się ich dość rzadko – zawsze pod osłoną nocy. Są nadzy. Pojawiają się po to, by rzucić urok na drugiego człowieka. Jest ich kilka typów: jedni zabijają człowieka po to, by się wzbogacić, inni po prostu rzucają urok, jeszcze inni potrafią podobno bez otwierania drzwi wejść do pomieszczenia i modlić się z osobą, którą tam zastaną… Brat Denis – Kongijczyk, który obecnie tu gości – powiedział, że w Kongo night dancers nawet latają. Ich stan psychiczny i duchowy jest często spowodowany działaniem tutejszych szamanów. Gdy jakaś osoba odwiedzi takiego szamana czy czarownika i np. poprosi o uzdrowienie z jakiejś choroby – to ten może postawić przed nią jakieś niewykonalne zadanie. Wraz z upływem czasu, gdy taka osoba widzi, że nie jest w stanie sprostać zadaniu, staje się oszalała… Podobno takie historie nietubylców nie dotykają. ufff. Jak różne są kultury ludzi, jak różna sa nasze wierzenia, zwyczaje… Tu na czarnym lądzie ma się wrażenie, że te „magiczne” rzeczy są o wiele bardziej obecne niż u nas. Trochę to przerażające i chyba jakiś egzorcysta by się tu przydał ;-).

Kilka praktycznych informacji

2009-07-06T18:30:00.000+02:00

Jeszcze przed wyjazdem do Ugandy przeglądałem różne blogi poświęcone Afryce i miałem niedosyt co do praktycznych informacji związanych z Ugandą (generalnie z Afryką). Dlatego podzielę się kilkoma ciekawostkami:

Żelazko – Jak już wiecie koniecznością jest tu prasowanie ubrań, a że różnie bywa z prądem w tych stronach, trzeba się od niego uniezależnić. Chłopcy prasują swoje ubrania żelazkiem, które jest całe żeliwne. Do wewnątrz żelazka wkładają rozgrzany węgiel drzewny, który nadaje temperaturę (bardzo łatwo przypalić ubranie).
Pranie – Ubrania pierze się tu ręcznie i to głównie w zimnej wodzie, używając proszku (jeśli jest) albo mydła. Technika prania ręcznego jest opanowana przez mieszkańców Ugandy do perfekcji. Piorąc ubranie zaciera się jeden kawałek o drugi z jak największą siłą (ubrania szybko się przez to niszczą).
Materace – Śpimy tutaj na materacach, które są – trzeba przyznać - całkiem wygodne. Często zdarza się, że w owych materacach żyją jakieś specyficzne robaki, które nocą wchodzą w ciało, a nad ranem wychodzą z niego pozostawiając bolesne rany.
Broń – Funkcjonariusze policji, wojska, ochrony stale chodzą z karabinami. Rzadkością jest broń krótka, co wynika z faktu, że karabiny są znacznie tańsze od pistoletów. Generalnie w Ugandzie jest bardzo dużo długiej broni, a jest to spowodowane wojną domową i obecnymi w tym kraju (głównie na północy) rebeliantami.
Higiena – Bardzo ważną rzeczą jest to, aby przed każdym posiłkiem myć ręce - zwłaszcza jak się np.: podawało rękę lub dotykało po głowie któregoś z chłopaków. Wynika to głównie z całkowicie innej flory bakteryjnej, jaka tutaj jest oraz z tego, że chłopcy mogą mieć jakieś choroby, które objawiają się plamkami na głowie.
Drzazga – Wczoraj jeden z chłopaków przyszedł do mnie z prośbą o wyciągniecie drzazgi, która weszła mu na zgięciu palca wskazującego w prawej dłoni. Pierwszym problemem, jaki miałem to, aby znaleźć drzazgę w ciemnej dłoni. (Woda utleniona, pęseta, igła to podstawowe wyposażenie).
55 km – Żeby przejechać samochodem około 55 km potrzeba średnio 2,5 h wynika to głównie z 2 rzeczy: pierwsze to bardzo kiepska infrastruktura, jeśli jest asfalt to są w nim ogromne dziury, które trzeba omijać - więc by móc to zrobić, jedzie się bardzo wolno. Drugi powód to bardzo durze natężenie ruchu zarówno samochodów, motorów, rowerów. W Ugandzie nie ma pasów dla pieszych i dlatego ludzie przechodzą przez jezdnie praktycznie wszędzie.
Kurz – Praktycznie większość dróg to ubity piasek, który pod wpływem samochodów i wiatru tworzy ogromny kurz, którego okulary ani chusta na twarzy zasłaniająca nos i usta nie są w stanie powstrzymać.

W sumie to mógłbym tak pisać i pisać ale chyba będę wolał opowiadać o tych wszystkich rzeczach.

jedno pragnienie

2009-07-05T16:13:00.001+02:00

,,Jeśli chcesz zbudować statek, zwołaj ludzi, lecz nie po to, aby planować obróbkę drewna, ale po to, aby rozbudzić w nich tęsknotę za dalekim, bezkresnym morzem”

Minął pierwszy tydzień w CALM. Bardzo krótki i bardzo ubogacający nas tydzień.

W ciągu tych siedmiu dni poznaliśmy kilkoro polskich wolontariuszy – Anię, Ewę, Bogdana, którzy spędzili jakiś czas w Ugandzie lub w Zambii. Choć spędziliśmy z nimi zaledwie kilka dni, to były niezapomniane chwile… Wielkie podziękowania dla Ani, która przekazała nam bardzo dużo cennych uwag i za to, że podzieliła się z nami swoim doświadczeniem życia na misji. Mamy nadzieję, że bezpiecznie i cało dotarłaś do domu…

Aha, wczoraj przyjechali Radek i Marcin – dwaj wolontariusze z Białegostoku, którzy będą mieli zajęcia z tańca… Chcieliśmy umieścić krótki filmik z ich przywitania, ale łącza są tak powolne, że przez pół dnia nie mogliśmy go umieścić na blogu...Zatem po powrocie wszystko pokażemy...

To ciekawe – mimo, że czas biegnie tu chyba wolniej niż w Polsce, to dni mijają bardzo szybko… No i czujemy się jak u siebie. Poznajemy coraz bardziej chłopaków, no i oni chyba poznają nas. Dużo z nimi rozmawiamy – o tym, jak tu się żyje, opowiadają nam o sobie…

Wczoraj trzech chłopaków poprosiło mnie abym pojechał z nimi na zakupy była godzi 21.00 (handel trwa tu nawet do 24.00). Kiedy kupowaliśmy warzywa na straganie, jak to bywa w zwyczaju w Ugandzie – nagle wyłączono prąd i momentalnie na straganach oraz w sklepikach zapaliły się świece, które dały niesamowity klimat i atmosferę. Cała okolica wypełniła się dymem, który odstraszał komary i dawał przyjemną woń. Moja osoba wzbudzała sensację, bo byłem jedynym białym, który o tej porze szwendał się po targu szukając warzyw, gazu i chleba. To ciekawe jak niektórzy z miejscowych reagowali na mnie, dając do zrozumienia, że chyba pierwszy raz obcują z białym, a dzieci momentalnie zaczynały płakać, bo o białych to im rodzice opowiadali. Doświadczenie nocnych zakupów było tym bardziej ciekawe i ubogacające, że gdy wracaliśmy do Namugongo chłopaki opowiadali jak to się stało, że znaleźli się w CALM… Te historie zatrzymam póki co dla siebie.

Ognista ziemia

2009-07-03T13:46:00.001+02:00

Warto powiedzieć – a właściwie napisać - o pierwszych emocjach, jakie się pojawiły, kiedy stanęliśmy na tej - jak to się mówi ,,czarnej ziemi”.

Tak naprawdę ziemia w Ugandzie czerwona, co sprawia wrażenie, jakby nieustannie płonęła. Zestawienie czerwonej ziemi z pięknymi dużymi zielonymi drzewami bananowca, sprawia wrażenie, że to najpiękniejsze pod względem warunków naturalnych miejsce na ziemi.

Jeśli zaś chodzi o ludzi, o życie, to od samego początku można zobaczyć w Ugandzie wiele kontrastów: bieda przeplata się bogactwem, radości towarzyszy smutek, ludzka otwartość miesza się z jej brakiem. Uganda nas zaskoczyła – głównie swoją nieprzewidywalnością.

Obecnie jest tu ogromnie dużo komarów… i jak mówią tu ludzie, te są bardzo niebezpieczne…Dowód?? Od kiedy tu jesteśmy już chyba sześciu czy siedmiu zachorowało na malarię… Nie do opisania jest, jak ta choroba ścina z nóg, odbierając całą siłę i energię... A na twarzach chłopców, którzy zwykle są uśmiechnięci i mają ogromnie dużo energii, widać to od razu… Podobno bolą wszystkie kości…

Dziś robiliśmy pierwsze pranie – ręczne, w zimniej wodzie. Co ciekawe, nie należy tu suszyć ubrań na dworze (jeśli już, to trzeba wszystko wyprasować). W ubraniach suszonych na powietrzu mogą zalęgnąć się jakieś małe owady, a potem mogą tam złożyć jaja. Każde ubranie po wypraniu trzeba zatem wyprasować- właśnie w celu zabicia tych owadów. W innym wypadku owady te mogą wbić się w ciało, powodując bolesne rany.

Tym, którzy czytają tego bloga, z którymi też rozmawiałem na temat naszego wyjazdu, chcę powiedzieć, że nie dziwię się wielu ludziom, którzy wracają z misji i nie bardzo chcą opowiadać w szczegółach o swoich doświadczeniach. Te, czasami bywają trudne… Robert jeszcze jak na razie trwam przy postanowieniu, że będę się dzielił… Jednak kto wie co kolejne tygodnie przyniosą. Tak, tak piszę dziennik J

Czytając ten wpis niektórzy z Was są w pracy, inni na urlopie, jeszcze inni jedzą śniadanie lub kolację… Wierzcie mi: cokolwiek teraz robicie, możecie to robić będąc zaangażowanymi…Wtedy czynność ta nabierze nowego smaku.

Być otwartym na nowe...

2009-07-01T19:23:00.001+02:00

Ktoś kiedyś powiedział, że aby dobrze przejść przez życie, trzeba być OTWARTYM na NOWE. Człowiek otwarty przyjmuje to, co spotyka, przy czym nie chłonie wszystkiego bezmyślnie – nie jest jak gąbka. Filtruje, przemyśla, oddziela pozytywne od negatywnego. NOWE – to nowe rzeczy, nowe doświadczenia, nowo poznawani ludzie….

Choć cały czas staramy się być otwarci na nowe, to tutaj w Ugandzie mamy tego błyskawiczny kurs…Przyjmować wszystkie dzieci – tak samo - bez wyróżniania, otwierać nasze serca i ramiona (bo cały czas „lepią się” do nas) na każdego z chłopców. Chłopcy stale szukają z nami kontaktu…pretekstu do rozmowy, do zwrócenia na nich uwagi…

Pozdrowionka

Lumbiki

Jesteśmy już w Ugandzie...

2009-06-30T11:01:00.002+02:00

Dotarliśmy na miejsce cało i bezpiecznie…Pomijając fakt, że w czasie podróży zaginął Madzi bagaż – wszystko przebiegło szybko, sprawnie i bez zakłóceń.

Dziś mija nasz trzeci dzień w CALM – Children and Life Mission w Namugongo w Ugandzie.

Jest nam tu naprawdę dobrze. No i pomału zaczynamy się w tej afrykańskiej rzeczywistości odnajdować…Jest to o tyle łatwiejsze, że Ugandyjczycy są bardzo życzliwi i otwarci. Poza tym jest to ojciec Ryszard, no i chłopcy, którzy cały czas szukają kontaktu z nami.

Pierwszą oznaką ogromnej otwartości było to, że już pierwszego dnia przywitali nas wszyscy chłopcy (czekali na nas przy bramie wjazdowej), a grała dla nas orkiestra dęta, której towarzyszył mini pokaz akrobatyczny w wykonaniu Ivana. Nie wiem, czy kiedykolwiek byliśmy tak wyczekiwanymi gośćmi...

Zaraz potem uczestniczyliśmy we Mszy Św. – dziwne uczucie, gdy wszystkie małe czarnoskóre brzdące wpatrzone są w nas – tylko im te wielkie oczy widać…no i zęby, bo cały czas się do nas uśmiechają…my oczywiście do nich też….hehehe

Wczoraj około 13:00 pojechaliśmy z Josephem (wychowawcą) do szkoły, w której się uczą chłopcy, by im zawieść posiłek…(zapomniałam nazwy, ale wygląda jak biała gęsta zawiesina…- chłopcy mówią, że dodaje sił).

Potem około 16:00 graliśmy z maluchami w piłkę, a wieczorem uczyliśmy ich.. matematyki. Musieliśmy odkopać w swoich głowach dyski z matematyką (ułamki), no i oczywiście tłumaczyć im wszystko po angielsku….Chyba poszło gładko (Ukłony dla Joli S. – ona wie za co).

Dziś za jakąś godzinę znowu wybieramy się do szkoły z posiłkiem…Obiecaliśmy chłopakom…

A tak poza tym, to życie biegnie tu znacznie wolniej niż u nas.

AAAA, w pokoju mieszka z nami dwóch lokatorów: czarna i zielona jaszczurka…. Przemo chciał je wykurzyć, ale okazuje się, że to pożyteczne kreatury – zżerają komary, muchy itp. Oby tylko do naszych rzeczy się nie dobierały...

Ośrodek naprawdę robi wrażenie…właśnie kończy się budowa kościoła…

Całe CALM to taka oaza w tym ugandyjskim krajobrazie – szczególnie dla chłopców, którzy w większości przypadków przed trafieniem do Namugongo nie mieli dachu nad głową.

Co jeszcze??? Od czasu do czasu, gdy chłopcy są w szkole, po ośrodku snują się jakieś maluchy, które dopadła malaria… Są bardzo osłabione i nie mają na nic siły... Ale cukierki zawsze wciągną…hehehe. Co ciekawe, polskie dziecko, gdy choruje cały czas marudzi, płacze i w wielu przypadkach w czasie choroby jest podwójnie rozpieszczane przez rodziców... Joseph, który od wczoraj choruje jest niesamowicie dzielny...

Ściskamy Was mocno

Madzia i Przemo

Za trzy dni wyjeżdżamy...

2009-06-24T06:55:00.002+02:00

Za trzy dni wyjeżdżamy...

My mamy zegarki, a Afrykańczycy czas...

2009-06-21T14:52:00.002+02:00

Jak mówił Ryszard Kupuściński: My, w Europie mamy ZEGARKI (niektórzy super wypasione), a ludzie Afryki mają CZAS (i bez tych gadżetów są chyba o wiele szczęśliwsi)...
Ja już nie mam zegarka...hehe... WCZORAJ MI SIĘ ZEPSUŁ. No i nie zamierzam kupować przed wyjazdem nowego... W Ugandzie spróbuję funkcjonować bez zegarka, choć wydaje mi się to niemożliwe...Od niecałych dwu dni nie mam go na ręce, no i MAKABRA!!!! Jak mówi moja serdeczna przyjaciółka Gosia (którą znam od chyb 5-go roku życia) - czuję się jak bez ręki...
Ale podejmuję wyzwanie...Od wczoraj zegarkowi mówię NIE...Zobaczymy jak długo....Coś nie mam do tego przekonania...

ps. za tydzień o tej porze będziemy już w Namugongo....

Misje w Zambii...

2009-06-20T23:10:00.001+02:00

Wczoraj dostaliśmy długiego, bardzo ciepłego maila od Lucyny - wolontariuszki, którą poznaliśmy podczas naszego pobytu na Kubie i która to przebywa obecnie w Zambii w Lusace.
Coś jej się w tej Zambii tak spodobało, że zostaje jeszcze trochę...Misje podobno uzależniają... Zobaczymy...hehehe.
Poniżej znajduje się filmik zrealizowany przez SOM - polecamy...:)

Żródło: Salezjański Ośrodek Misyjny.

Przemek już w Polsce !

2009-06-19T23:59:00.008+02:00

Kilka dni temu po prawie roku pobytu misyjnego w Namugongo z Ugandy do Polski wrócił Przemek, którego miałam okazję wczoraj poznać. Poopowiadał nam o placówce CALM oraz o chłopcach, do których już za tydzień jedziemy. W niedzielę spotkamy się z Przemkiem ponownie - tym razem już nie w ośrodku misyjnym, ale w Lipianach, skąd pochodzi.

O jego pobycie w Ugandzie można poczytać na blogu: http://the-little-warrior.blogspot.com/

Przystanek Jezus dla Kamerunu - projekt misyjny

2009-06-16T08:12:00.004+02:00

W dniach 30 kwietnia -12 maja 2009 r. kilka osób z naszego kraju miało okazję odwiedzić najuboższą misję w Kamerunie prowadzoną przez polskie siostry w Nkol-Avolo.

„Mieści się ona ok. 150 km. od Yaounde w głębi buszu, gdzie w ogromnej prostocie i dystansie od udogodnień cywilizacji mieszkają prości, ale bardzo serdeczni czarnoskórzy. Jedyne murowane budynki, należą do misji katolickiej: kościół, dom dla rodzących kobiet, prowizoryczna przychodnia, dom proboszcza i sióstr. Reszta to domki z drewnianych elementów (liście palm, żertki grubszych patyków) oklejone czerwoną gliną wysuszoną w promieniach słońca. Tu zatrzymał się czas, choć żyją ludzie. Mówi się tam różnymi narzeczami (ok. 250 dialektów), tak, że nie są nieraz w stanie porozumieć się między sobą poszczególne plemiona”.

Projekt pomocy dla misji w Kamerunie (Nkol-Avolo), organizowany i realizowany przez ewangelizatorów z Przystanku Jezus.

Uczestnicy projektu:

ks. Artur Godnarski (Gubin, Polska),
ks. Grzegorz Herman (Chalons en Champagne, Francja),
lek. med. Marek Widenka (Adamowice, Polska),
Michał Piętosa (Suszec, Polska).

O tej niezwykłej przygodzie można poczytać pod adresem:
http://www.tymoteusz.org.pl/pj/kategoria/pj-dla-kamerunu/

Źródło: ks. Artur Godnarski, Przystanek Jezus dla Kamerunu cz. I, http://www.tymoteusz.org.pl/pj/przystanek-jezus-dla-kamerunu/508/, 16.06.2009.

Dziś spotkaliśmy się z naszymi Przyjaciółmi ze Wspólnoty św. Tymoteusza w Gubinie

2009-06-14T20:44:00.001+02:00

Dziś w Gubinie w kościele rektoralnym p.w. Maryi Gwiazdy Nowej Ewangelizacji została odprawiona Eucharystia w naszej intencji i zostało nam udzielone misyjne błogosławieństwo.

Bardzo cieszymy się, że uczestniczycie z nami w Naszej przygodzie i że możemy dzielić się z Wami naszą radością. Dziękujemy Wam za wsparcie – szczególnie to duchowe. Jesteśmy przekonani, że łatwiej będzie nam funkcjonować nawet w trudnych ugandyjskich warunkach, mając świadomość, że kawałek świata od nas są ludzie, którzy się o nas troszczą. WIELKIE WAM DZIĘKI.

"Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości. Dla każdego wierzącego, tak jak i dla całego Kościoła, sprawa misji winna być na pierwszym miejscu, ponieważ dotyczy wiecznego przeznaczenia ludzi i odpowiada tajemniczemu i miłosiernemu planowi Bożemu".

Jan Paweł II, Redemptoris missio 86

"Bóg zaszczyca nas, pokładając w nas zaufanie, i powołuje nas do posługi. Nie jest to powołanie zastrzeżone dla wybranych, ale skierowane do wszystkich, do każdego zależnie od jego życiowej sytuacji. Ten zapał z pewnością pobudzi Kościół do nowej aktywności misyjnej, która będzie wymagać odpowiedzialnego udziału wszystkich członków Ludu Bożego".

Orędzie Jana Pawła II na Światowy Dzień Misyjny

Dzieci Ugandy

2009-06-10T02:45:00.002+02:00

Żródło: The Children in Uganda, http://uk.video.yahoo.com/watch/153648/1089307, 9.06.2009

BĘDĘ BOGATY WRACAJĄC Z OTCHŁANI Legenda rwandyjska

2009-06-08T22:29:00.000+02:00

Żył sobie pewien człowiek, który nazywał się Nzatunga - mvuy i kuzimu, co znaczy dosłownie: "Będę bogaty wracając z otchłani". Miał on dużo braci. Ojciec przed śmiercią rozdał im swoje krowy. Wszystkie krowy Nzantunga pozdychały. Bracia widząc jego nieszczęście ofiarowali mu inne, lecz i te spotkał podobny los. Ostatecznie zgodził się na mleko ofiarowane mu przez braci, lecz i ono nie docierało do niego, ponieważ ten, kto miał je przynosić, zawsze wylewał je po drodze.

Pewnego pięknego dnia Nzatunga mówi do swego brata: "Poszukaj mi człowieka do towarzystwa, chcę odbyć podróż". I wyruszył w drogę. Przybywszy do wodopoju Nzatunga oddalił swego towarzysza, usiadł i zaczął pić. Pasterze zbliżyli się do niego mówiąc: "Daj nam pić". Kiedy się napili, zapytali go: "Co tu robisz?" On odpowiedział: "Przybyłem szukać wody dla moich krów". "My także" - odpowiedzieli pasterze.

Nagle zjawił się Imana i zaczął pić. Nzatunga, nie spuszczając oczu z Imany, powiedział: "Panie, czy mogę wiedzieć, dlaczego uczyniłeś mnie biednym, wyniszczając wszystkie moje krowy?" Imana powiedział: "Idź, poproś twojego starszego brata o młodego cielaka, zabij go i daj trochę mięsa żonie. Następnie weź udo i przebiegaj całą okolicę krzycząc: "Kto chce mięsa za darmo?"
Nzatunga uczynił według rozkazu Imany. Biegał po okolicy, a echo powtarzało wołanie: "Kto chce mięsa za darmo?"

Przybył do domu, gdzie konała młoda dziewczyna. Zobaczywszy Nzatunga, zgromadzeni tam ludzie zabili go. Po pewnym czasie Nzatunga ocknął się, bo nie został uśmiercony. Podniósł się i skrył w sąsiednich zaroślach. Czarownik, który otruł młodą dziewczynę, zbliżył się do zwłok dziewczyny i wskrzesił ją. Następnie zaczął się z niej śmiać mówiąc: "Zrozumiałaś teraz? Gdybyś była dla mnie miła i pozwoliła się uwieść, zdarzenia potoczyłyby się inaczej. Być może teraz będziesz łatwiejsza?"

Słysząc to Nzatunga skoczył na czarownika i z pomocą dziewczyny mocno go skrępował. Zaprowadził go do domu rodziców dziewczyny. Przybywając przed dom Nzatunga zawołał: "Hej, grabarze żywych!" Rodzina wyszła przed chatę. Nzatunga poprosił o ubranie dla dziewczyny i kazał zwołać sąsiadów. Uczyniono to szybko.

Kiedy ludzie zgromadzili się, Nzatunga pokazał im czarownika i żywą dziewczynę. Opowiedział o tym, co się zdarzyło. Czarownik został natychmiast zabity. Nzatunga otrzymał w nagrodę dużo krów. Co więcej, dano mu dziewczynę za żonę. Odtąd jego krowy nie zdychały. Nzatunga stał się bogaty i szczęśliwy.

Tłum. s. Leokadia. Popławska

Źródło:

My a Trzeci Świat. Pismo gdańskiego ośrodka Ruchu Solidarności z Ubogimi Trzeciego Świata MAITRI, nr 1 (39)/styczeń 2000, http://www.maitri.pl/gazetka/my_39/my_39.htm#spis_tr, 8.06.2009.

Marzenie chłopców z Namugongo: I want to be a pilot ...

2009-06-04T10:22:00.004+02:00

Pomysł i wykonanie: Renata Naroga Piotrowska.
Zdjęcia zrobiono podczas misyjnego wyjazdu krótkoterminowego do CALM w Namugongo latem w roku 2008.

Historia Ivana, lat około 16,

2009-06-03T19:48:00.002+02:00

Moi rodzice byli bardzo biedni. Kiedy zmarli zaczęły się problemy. Na ulicy byłem od 5 roku życia. Dokładnie nie wiem jak długo, może dziesięć lat. Z tego czasu pamiętam cierpienie, pamiętam twarze dzieci i ich problemy, ogromne problemy. Niektóre dzieci były zabijane na ulicy. Inne kradły, piły alkohol. Nie mieliśmy gdzie spać. Nocowaliśmy na werandach sklepów, ale dorośli przepędzali nas stamtąd i bili. Kiedy w nocy było zimno czasem paliłem papierosy, zażywałem narkotyki, piłem benzynę. To pomagało nie odczuwać tak bardzo zimna. Miałem tylko koszulkę z krótkim rękawem… Do szkoły mogłem wrócić dopiero w CALM. Jestem w 4 klasie szkoły podstawowej.

Żródło: Misje Salezjańskie, 2/2009 (130)

Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. TEJ ZIEMI

2009-06-02T20:20:00.001+02:00

Dziś 2 czerwca 2009 r. – 30-ta rocznica pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski. To te słowa Papieża Polaka przyczyniły się do demokratycznych przemian nie tylko w Polsce, ale i całej Europie Środkowej i Wschodniej. Gdyby nie wizyta Jana Pawła II przemiany mogłyby zajść dużo później.

Jan Paweł II w czasie swojej 57. pielgrzymki. w lutym 1993 r. odwiedził także Ugandę. Oto fragment homilii wygłoszonej w Kampali w miejscu kultu męczenników z Namugongo.

„Jak bardzo mieszkańcy Ugandy potrzebują światła Ewangelii, by rozwiać ciemność, którą pozostawiły długie lata niepokojów, przemocy i strachu. Dziś Uganda stoi na rozdrożu: jej mieszkańcy potrzebują soli słowa Boga, by wprowadzić uczciwość, dobro, sprawiedliwość, troskę o godność człowieka, które mogą zagwarantować odbudowę kraju na solidnych fundamentach.

Uganda potrzebuje usłyszeć słowa Boga! Jak wielu waszych braci i sióstr jeszcze nie spotkało Chrystusa! Powtarzam wszystkim Wam to wyzwanie, które zostawił Papież Paweł VI: musicie być misjonarzami dla siebie wzajemnie. Niech Waszemu entuzjazmowi do ewangelizacji towarzyszy jeszcze większe zaangażowanie w pracę na rzez jedności wszystkich, którzy wyznają imię Chrystusa"

Homily of His Holiness John Paul II, Kampala (Uganda), Sunday, 7 February 1993, Apostolic Journey to Benin, Uganda and Khartoum (Sudan). Eucharistic celebration at the shrine of the holy Uganda martyrs if Namugongo, http://www.vatican.va/holy_father/john_paul_ii/homilies/1993/documents/hf_jp-ii_hom_19930207_kampala_en.html, 2.06.2009.

chłopcy z Namugongo - mali misjonarze z Ugandy w Polsce

2009-06-01T20:44:00.005+02:00

Od 29 kwietnia do 2 czerwca grupa 15 chłopców z Namugongo wraz z jednym z wychowawców - Josephem i ich opiekunem - ks. Ryszardem - odwiedzili Polskę. Najpierw przez dwa tygodnie byli na warsztatach artystycznych w Różanymstoku, a potem mieli „trasę” z występami. Odwiedzili Gdańsk, Częstochowę, Kraków, Wadowice, Zakopane (gdzie po raz pierwszy widzieli śnieg!!!), a na końcu spędzili kilka dni w Warszawie. 30 maja spotkali się ze swoimi rodzicami adopcyjnymi, a także spędzali czas z wolontariuszami z ośrodka misyjnego.

W miniony weekend mieliśmy okazję ich poznać !!! Chłopcy są niesamowici…Mimo trudnych doświadczeń, życia na ulicy, braku rodziców itp. są bardzo radośni, otwarci, kontaktowi, a przede wszystkim bardzo uzdolnieni…Ich radość życia, permantenty uśmiech na twarzy, ciekawość świata udzielały się wszystkim... Będąc z nimi przekonywaliśmy się jeszcze bradziej, że warto poświęcić choć kawałek swojego życia misjom...Chłopcy są dla nas takimi małymi misjonarzami, którzy niosą radość tam, gdzie są i tym, z kim przebywają...

Grupa, która gościła w Polsce, to tzw. sekcja akrobatyczna…Poniżej fragment filmu (trochę słabej jakości, bo z telefonu komórkowego), pokazującego, co chłopcy potrafią….

Joseph Kony – zło Ugandy

2009-05-28T23:06:00.004+02:00

Joseph Kony urodził się około roku 1962 w miejscowości Odek w Ugandzie. W 1988 r. ogłosił się prorokiem i wysłannikiem Ducha Świętego. Twierdził, że we śnie miał widzenie Ducha Świętego – Lakwena, który nakazał mu podbić Ugandę i wypędzić z niej wszystkich grzeszników. Kony miał zadbać, by państwem rządzono kierując się Dziesięcioma Przykazaniami. Od 1989 r. Kony i jego Armia Bożego Oporu (Lord’s Resistance Army) pustoszą północną Ugandę. Ideologia LRA to połączenie wierzeń chrześcijańskich i starych afrykańskich kultów. Do 1986 r. wszyscy przywódcy Ugandy - Obote, Dada i Okello - wywodzili się z północy kraju zamieszkanej przez Acholich. W 1986 r. władzę w Ugandzie przejął pochodzący z południa Yoweri Museveni. Acholi, którzy, służąc dotąd w ugandyjskim wojsku, dokonywali pogromów na południu, poczuli się zagrożeni. W północnej Ugandzie zaczęły wybuchać zbrojne bunty. Ze wszystkich partyzanckich armii przetrwała do dziś tylko LRA - dowodzona przez Kony'ego. Walka LRA z rządem prezydenta Museveniego to przede wszystkim masowe zbrodnie na miejscowej ludności. Co więcej, najbardziej charakterystycznym i zarazem najbardziej brutalnym elementem działalności LRA jest masowe wykorzystywanie „dzieci-żołnierzy”, które są uprowadzane i pod przymusem wcielone w szeregi partyzantki. Dzieci stanowią dziś ok. 80% stanu bojowego LRA. Uważany za jednego z największych zbrodniarzy Afryki - 46-letni Joseph Kony jest ścigany przez Międzynarodowy Trybunał Karny.

źródło:
W. Jagielski, Joseph Kony – koszmar Ugandy, 2.06.2006, Gazeta.pl, http://wyborcza.pl/1,86659,3191833.html, 28.05.2009.
M. Plaut, Behind the LRA’s terror tactics, 17.02.2009, BBC NEWS, http://news.bbc.co.uk/2/hi/africa/7885885.stm, 28.05.2009.
M. Gerson, Cornering A Killer In Africa, 9,01.2009, The Washington Post, http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/01/08/AR2009010803029.html, 28.05.2009.

Children of the war

2009-05-27T09:39:00.003+02:00

Problem wykorzystywania tzw. “dzieci żołnierzy” dotyczy około 36 współczesnych konfliktów zbrojnych. Jednak w toczącej się ponad 20 lat wojnie domowej w północnej Ugandzie to tragiczne zjawisko występuje z największą jaskrawością.

Od prawie ćwierć wieku Uganda jest pustoszona przez bezwzględne bandy powstałej w połowie lat 80-tych Bożej Armii Oporu (LRA), założonej przez Josepha Kony'ego, który ogłosił siebie prorokiem i głosem Ducha Świętego. Walki z rebeliantami z LRA trwają do dziś, a w ciągu ostatnich kilkunastu lat partyzanci wymordowali prawie 100 tys. osób, prawie milion stało się uchodźcami. Zgodnie z informacjami zawartymi w raporcie „Child Soldiers Global Report 2008” opublikowanym przez Coalition to stop the use of childsoldiers od początku konfliktu około 25 tys. dzieci zostało uprowadzonych przez LRA i zmuszonych do wstąpienia do ich szeregów, a następnie wyszkolonych na brutalnych żołnierzy. W okresie od maja 2002 do maja 2003 r. uprowadzono aż 10 tys. dzieci.

“Pierwszej nocy musieliśmy przejść 10 mil dźwigając ciężkie ładunki. Mimo, że nic nie zrobiliśmy bito nas nieustannie”. (...) “Czułam się okropnie. Znałam tego chłopca wcześniej. Byliśmy z tej samej wioski. Odmówiłam zabicia go. Powiedzieli wtedy, że mnie zastrzelą. Wycelowano we mnie. Musiałam to zrobić. Chłopiec pytał mnie: "Dlaczego to robisz?" Powiedziałam, że nie mam wyboru. Po zamordowaniu chłopca kazali nam zanurzyć ręce w jego krwi.” (...) “Gdy mianowano mnie kapralem musiałem udowodnić swą lojalność zabijając pałką siedmioro dzieci”.

To nie są fragmenty opowieści z obozów szkoleniowych, które istniały w czasach I czy II wojny światowej. Tego typu zdarzenia codziennie mają miejsce dziś w tym niewielkim afrykańskim państwie. Najstraszniejsze jest jednak, że zostały one opowiedziane ustami chłopców i dziewczynek, których wiek często nie przekracza 16 lat.

m.in. za:
M. Konarski, Dzieci zapomnianej wojny, 13.12.2005, Portal Spraw Zagranicznych,

Child Soldiers Global Report 2008, Coalition to stop the use of childsoldiers,
http://www.child-soldiers.org/, 27.05.2009.

K. Morrison, T. Sandler, Children of war in Uganda, 26.09.2006, Dateline NBC, http://www.msnbc.msn.com/id/9006024/, 27.05.2009.

Chłopcy z Namugongo w Polsce !

2009-05-26T17:25:00.003+02:00

Jak już niektórych z Was informowaliśmy, grupa akrobatyczna (15 osób) z domu dla chłopców ulicy z Namugongo jest w Polsce. Najpierw chłopcy byli 2 tygodnie w Różanymstoku na warsztatach, a potem przedstawiali efekty swojej pracy w różnych miejscach w naszym kraju. W sobotę ich poznamy...

Rz 8, 28

2009-05-24T09:31:00.002+02:00

„Szaleńcy Pana Boga” - kolejny film o misjonarzach … widzieliśmy już wersję o Kubie z ks. Andrzejem i ks. Darkiem… Dziś pokazywano doświadczenia misjonarzy w Afryce.

Coraz bardziej uświadamiamy sobie, że nie można do końca zrozumieć Afryki, tamtejszych ludzi, mentalności zwyczajów bez doświadczenia rzeczywistego życia w tamtej części świata. Żyć z ludźmi, którzy myślą inaczej, żyją inaczej, przeżywają inaczej…Trzeba chcieć przyjąć to, co jest tak odmienne od tego, co znamy… Nie forsować naszych rozwiązań, pomysłów, standardów zachowań. Nie jedziemy przecież po to ! Mamy po prostu być z nimi, a nie obok nich.

Jeszcze bardziej żyje w nas pragnienie wyjazdu i poznania chłopców z Namugongo… Część z nich jest obecnie w Polsce (wczoraj byli w Częstochowie …). Szkoda, że nie możemy do nich dołączyć….Praca…Ale jeszcze troszkę ponad miesiąc… Im bliżej 27 czerwca tym – pragnienie i radość z wyjazdu wzrastają, a wraz z nimi obawy o to, czy sprostamy… Musimy.. hehehe. „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamiaru” (Rzymian 8,28).

Kobiety – budownicze Afryki na marginesie…

2009-05-23T10:56:00.005+02:00

Wczoraj oglądałam film o działalności misjonarzy w Afryce. W filmie poruszono temat roli kobiet w społeczeństwach afrykańskich….

Kobieta, mimo że to na jej barkach spoczywa utrzymanie domu, przygotowywanie posiłków, troska o dzieci, opieka nad nimi, a bardzo często także uprawa roli i hodowla bydła, pozostaje na marginesie… W Afryce to mężczyzna odgrywa wiodącą rolę społeczną. Niemalże cały dochód z pracy kobiety przypada mężowi i to on decyduje, w jaki sposób pieniądze. Jak zauważa siostra Celina Natanek ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek NMP Królowej Afryki (Sióstr Białych): „Gdyby nie praca kobiet, Afryka nie miałaby większości zysków. Niestety zyski już do niej nie należą. To właśnie kobiety na swych barkach tak naprawdę budują Afrykę”. Od najmłodszych lat - jako małe dziewczynki – znają swoje obowiązki i wiedzą, że głównym zadaniem przez dalsze ich życie będzie ciężka praca. Potem w wielu przypadkach rodzice będą decydować o przyszłości swoich córek. Ciekawym jest fakt, iż już w latach 40-tych siostry zakonne uczyły mieszkanki Afryki wielu przydatnych czynności – m.in. tkactwa.. Dziewczyny tkały dywany, co pozwoliło im w większej mierze być odpowiedzialnymi za swoje życie…Mogły się z tego utrzymywać. Co więcej, dla afrykańskich kobiet Chrystus był rewolucjonistą, bo bardzo często zwracał się właśnie do nich…

Edukację kobiet w Afryce i walkę o ludzką godność zawdzięcza się misjonarzom i misjonarkom. Oni edukowali kobiety, uczyli je rzemiosła, przydatnych czynności dnia codziennego.

Obecnie trudna sytuacja kobiet zaczyna się bardzo powoli zmieniać in plus. Kobiety coraz częściej starają się i podejmują wysiłki, aby zmienić swoją trudną sytuację.

Rząd wielu państw Afrykańskich (np. Tanzanii) coraz częściej ułatwia kobietom dostęp do nauki, czego wynikiem jest coraz większa liczba kobiet studiujących i zajmujących wyższe stanowiska w państwie. Kobiety wierzą w przyszłość i promieniują nadzieja. „Oczywiście, potrzeba kilku pokoleń aby zmienić przyzwyczajenia i przesądy” - dodaje s. Celina Natanek.

Muzyka Ugandy...

2009-05-21T08:50:00.002+02:00

Za 37 dni wyjeżdżamy do Ugandy…Jak ten czas błyskawicznie leci…Właśnie słucham internetowej stacji radiowej z ugandyjską muzą…W ogóle nie słychać w tych afrykańskich rytmach (oczywiście mówię o samej muzyce, bo ichniego języka nie rozumiem…jeszcze, hehehe), że ten niewielki naród afrykański tak wiele doświadczył….Ale to chyba natura ludzi żyjących na Czarnym Lądzie… Zresztą podobne wrażenie mieliśmy obserwując ludzi na Kubie… Mimo dość „specyficznych” warunków społecznych i politycznych, Kubańczycy cały czas się uśmiechają, no i kubańska muzyka…. Kupiliśmy sobie dwie płytki CD, no i cały czas „męczę” kubańską salsę podczas jazdy autem…Gorąco polecam: http://www.connectuganda.com/. Teraz chyba do kubańskiego repertuaru dołączą rytmy ugandyjskie…Pozdrawiam. Madzia

Nie musisz się bać...

2009-05-18T22:19:00.001+02:00

Dziś na nowo odkryłam płytę Mietka Szcześniaka pt. „Spoza nas”…To tak w kontekście naszego wyjazdu…Przecież nie ma się czego bać…

„Czekaj na wiatr
w górę niech uniesie cię
nie musisz się bać
kiedy skrzydła wiary masz
czekaj na wiatr
gdy poczujesz powiew ten
wystarczy
twój jeden krok

(…)

możesz z lotu ptaka widzieć świat
możesz poszybować…”

Wypracowywanie nawyków...

2009-05-17T22:12:00.001+02:00

Żeby to nasze "rzeźbienie" na tym blogu stało się nawykiem - postanowiliśmy byś systematyczni. Będziemy zatem starać się pisać prawie codziennie - oczywiście w miarę możliwości. Przygotowując się do wyjazdu - czytamy "tematyczną" literaturę.... Ostatnie odkrycie to "Heban" Ryszarda Kapuścińskiego, który zaczarowuje z każdą przeczytaną stroną.... To coś niesamowitego, w jaki sposób Kapuściński - obrazuje wszystkie problemy i konflikty Czarnego Lądu. A już majstersztykiem jest to, że źródła konfliktu w Ruandzie przedstawił na niecałych dwu stronach...W krótki, przejrzysty i klarowny sposób tłumaczy korzenie masakry, która wydarzyła się w tym państwie...Wszystko, co pisze autor, czytelnik przeżywa razem z nim....NIESAMOWITE. Dziś zabieram się do kolejnej książki.... Przemko właśnie czyta o chorobach w afryce...Ja nawet nie chcę się nakręcać...hehehe.

Pozdrawiam

Madzia

Dlaczego misje? Początek był na Kubie... Tam zrozumieliśmy, że chcemy czegoś więcej...

2009-05-15T22:51:00.000+02:00

Choć minęło już 8 miesięcy od naszego powrotu z Kuby, to mamy wrażenie, że to miejsce i związane z nim wspomnienia pozostaną w nas na zawsze. Nie tylko dlatego, że wyspa jest malowniczym miejscem, ale przede wszystkim dlatego, że mogliśmy zobaczyć coś, co zazwyczaj ucieka oczom turystów… prawdziwe życie Kubańczyków. Kuba to urokliwy, urzekający krajobrazem i roślinnością zakątek świata. Mimo tego po pierwszych dwu tygodniach pobytu mieliśmy wrażenie, że właśnie w tym malowniczym kraju można utracić nadzieję szybciej niż gdziekolwiek indziej.

Kiedy przygotowywaliśmy się do wyjazdu, nasze wyobrażenie o Kubie było zupełnie inne od tego, co zobaczyliśmy po przybyciu do Havany. Pomijając cudownie kolorowe – i na dodatek sprawne – samochody z czterdziestych, pięćdziesiątych lat, uśmiechniętych ludzi i oczywiście kubańską muzykę, samo życie w tym miejscu totalnie różni się od tego, co widzimy na filmach w telewizji i na zdjęciach w przewodnikach turystycznych.

Nie będziemy pisać o tym, jakie wrażenie zrobiła na nas stolica tego państwa, o tym, jak jest tam brudno i w jakim – delikatnie określając – ubóstwie żyją ludzie, bo wydaje się nam, że znacznie ważniejszą sprawą jest fakt, iż warunki życia na Kubie sprawiają, że w tym państwie umiera nadzieją na ,,lepsze jutro”.

Panujący na wyspie system polityczny i gospodarczy wpływa na wszystkie dziedziny życia przeciętnego Kubańczyka. Wszechobecna kontrola władzy, notoryczny brak wszelkich produktów w sklepach, skrajnie niskie zarobki, są generatorami ogromnego lęku, obaw oraz frustracji związanych z tym, że nawet osoby z najbliższego otoczenia mogą donosić na siebie do przedstawicieli partii rządzącej. Powody mogą być różne – najczęściej fakt innego myślenia niż nakazuje reżim.

Mimo tego ludzie na Kubie są uśmiechnięci i z pozoru otwarci względem turystów. Z pozoru – ponieważ nawiązując jakikolwiek kontakt z obcokrajowcem – liczą zazwyczaj na zrobienie na nim jakiegoś interesu, oferując odpłatne doprowadzenie go do jakiegoś wartego zobaczenia miejsca lub usiłując sprzedać kubańskie cygara za śmiesznie niską cenę.

Z drugie strony Kubańczycy są permanentnie – od ponad 50 lat – pozbawiani nadziei, kreatywności, chęci polepszenia swoich warunków życia. Przyzwyczaili się do tego, co mają i chyba nie są świadomi, że można żyć inaczej…

Powszechnie oglądanym obrazkiem w stolicy są odnowione dla turystów piękne, pamiętające czasy kolonialne, budowle w starej Havanie, a także zrobione na wzór europejski place zabaw dla dzieci. Z jednym zastrzeżeniem. Budynki zazwyczaj odnawiane są od frontu – ściany boczne są niemal w rozsypce, a place zabaw ... są ogrodzone i zamknięte na klucz, a przy wejściu stoją ochroniarze lub policjanci, pilnujący aby czasami nie weszło tam żadne dziecko i nie zniszczyło żadnej zabawki. Obok placu zabaw można dostrzec dzieci…bawiące się na ulicy tym, co znajdą w śmieciach, które notorycznie są wyrzucane przed budynki mieszkalne.

No właśnie…mieszkania kubańskie to miejsca, do których często strach wejść… Ich stan techniczny nie tylko jest krytyczny, ale wręcz zagrażający życiu i zdrowiu ludzi, którzy tam mieszkają. Większość budynków w centrum Havany jest tak stara i zaniedbana, że grozi zawaleniem i nie nadaje się do tego, aby ktokolwiek tam mieszkał.

Będąc w Havanie mogliśmy przekonać się na czym polega praca misjonarska. Tam zrozumieliśmy, jak ważne są misje i na czym polega praca misjonarzy. Mogliśmy się o tym dowiedzieć dzięki ks. Andrzejowi Borowcowi, który jest polskim misjonarzem – salezjaninem – pracującym w parafii w samym sercu Havany. Ks. Andrzej, mimo że miał wiele obowiązków w parafii, poświęcił nam bardzo dużo czasu i to właśnie on pokazał nam, jak żyją jego parafianie. Nigdy w życiu nie spodziewalibyśmy się, że człowiek, który nas widzi po raz pierwszy w życiu, okaże nam tyle serca, otwartości, życzliwości i troski… Spotkanie z tym niesamowitym człowiekiem oprócz tego, że było dla nas prawdziwymi rekolekcjami, to również pozwoliło nam zobaczyć autentyczne życie Kubańczyków. Dostrzegliśmy jak funkcjonuje parafia salezjańska w Havanie, jak funkcjonuje oratorium oraz jaką pracę musi wkładać misjonarz w to, aby być dla ludzi i z ludźmi.

Czas spędzony w tym miejscu niewątpliwie zmienił patrzenie na nasze własne życie, na naszą wiarę oraz na nas samych. Może zabrzmi to banalnie, ale po powrocie do Polski oboje byliśmy jeszcze bardziej przekonani o tym, że potrzeba naszej modlitwy i wsparcia nie tylko wszystkim misjonarzom posługującym na Kubie, ale i tym którzy pracują we wszystkich innych miejscach, w których brakuje nadziei.

Magda i Przemek

Szczepienia - już druga seria

2009-05-15T21:46:00.000+02:00

Wczoraj zrobiliśmy drugie szczepienia przeciw wzw A+B. Nawet dobrze się czujemy.
Miesiąc temu byliśmy w Poznaniu w Sanepidzie, żeby zrobić pierwszą serię szczepień przed wyjazdem. Wówczas dostaliśmy po 4 szczepionki - po 2 na każdą rękę: wzw A+B, żółta febra, tężec i błonica oraz dur brzuszny...Bardzo bolały nas ramiona, ale je zdecydowanie gorzej zniosłam te szczepienia. Po tygodniu dostałam wysokiej gorączki i miałam objawy grypowe. Co prawda po dwu dniach wszystko praktycznie minęło, ale - szczerze mówiąc - dawno tak źle się nie czułam... Podobno to nic np. z objawami malarii. Ostatnio otrzymaliśmy bardzo bardzo interesującą książkę autorstwa polskiej świeckiej misjonarki ( już się z nią zdzwoniliśmy...:)), która w czasie swego 7-miesięcznego pobytu w Ugandzie zachorowała na malarię i tyfus....MASAKRA ! Po przeczytaniu fragmentów nt. jej stanu w czasie choroby - trochę się przeraziliśmy. Zastanawiamy się nad przyjmowaniem leków antymalarycznych ...
Uściski. Madzia

Jedziemy na placówkę misyjną do Ugandy !

2009-05-15T12:27:00.000+02:00

Witajcie,

na wstępie pragniemy serdecznie pozdrowić każdego z Was.

Pewnie niektórzy wiedzą, że od roku razem z Przemkiem uczestniczymy w formacji, przygotowującej do wyjazdu na placówkę misyjną i że ten czas przygotowania do wyjazdu był i nadal jest dla nas niezwykle silnym i ważnym doświadczeniem.

Tym niezwykle dla nas fascynującym doświadczeniem chcemy podzielić się z Wami

Miesiąc temu dowiedzieliśmy się, że wyjeżdżamy do pracy na placówkę misyjną do miejscowości Namugongo w Ugandzie. Bardzo się z tego cieszymy i szczerze mówiąc -odliczamy dni do wyjazdu – jeszcze 43!!! 27 czerwca jedziemy do domu dla chłopców ulicy, w którym to spędzimy ponad dwa miesiące, prowadząc zajęcia z dziećmi, opiekując się nimi oraz pomagając przy rozbudowie ośrodka.

Oprócz tego, że chcemy byście z nami cieszyli się naszą radością, pragniemy prosić Was o pomoc i wsparcie. Przede wszystkim o wsparcie duchowe – bo to chyba najważniejsze. Łatwiej funkcjonować nawet w trudnych warunkach, mając świadomość, że kawałek świata od nas są Przyjaciele, którzy się o nas troszczą.

Placówka, do której się udajemy to sierociniec, w którym mieszka około 135 chłopców w wieku od 4 do 17-18 lat. W okresie wakacyjnym do ośrodka przyjeżdża jeszcze ok. 40-50 chłopców z innych sierocińców na terenie Ugandy. Wielu z chłopców, mieszkających w Namugongo trafiła do ośrodka po wielu dramatycznych doświadczeniach: część z nich została porzucona przez rodziców, wielu wychowywało się bez domu na ulicach Kampali, niektórzy są nosicielami wirusa HIV, niektórzy mają także doświadczenia bycia żołnierzami (w Ugandzie od 20 lat toczy się wojna domowa). Placówka w Namugongo jest miejscem, w którym brakuje wielu rzeczy: zaczynając od ubrań, przyborów szkolnych, leków, na zabawkach kończąc.

Dlatego też poprzez tego maila ośmielamy się prosić Was nie tylko o wsparcie duchowe, ale także o pomoc finansową. Organizujemy zbiórkę pieniędzy, za które będziemy mogli kupić najbardziej potrzebne rzeczy: leki, ubrania dla chłopców, przybory szkolne, książki. Z opowiadań wcześniejszych wolontariuszy wiemy, że w Ugandzie ceny są dość podobne do tych w Polsce…Stąd też zależy nam na każdej złotówce. Jeśli nam się uda, to co nam zostanie (jeśli oczywiście zostanie) chcielibyśmy przeznaczyć na potrzeby związane z remontami i rozbudową ośrodka. Większość rzeczy będziemy chcieli kupić na miejscu w Ugandzie. Potrzeby są ogromne i liczy się każda – nawet niewielka kwota, dzięki której będzie można pomóc konkretnemu dziecku.

Będziemy wdzięczni za każdą sumę, którą będziecie mogli nam przekazać…

Mamy zamiar dokumentować nasz pobyt w Namugongo. Zamierzamy robić ogromne ilości zdjęć, mamy nadzieję, że nagramy kilka filmików oraz, że założymy wreszcie bloga, na którym będzie możliwość informowania o tym, co się dzieje w Namugongo. Będzie to zapewne uzależnione od możliwości technicznych i dostępu do Internetu. Po powrocie na pewno zdamy szczegółową relację.

Serdecznie pozdrawiamy i z całego serca – z góry dziękujemy.

Magda i Przemek

ps.
Jeśli ktoś zdecyduje się wesprzeć naszą inicjatywę, jakąś sumą pieniędzy - bardzo prosimy o napisanie do nas maila, a my się wówczas skontaktujemy, Jeśli ktoś chce się dowiedzieć czegoś więcej na temat naszej misji, planów misyjnych lub po prostu ma ochotę spotkać się z nami, niech po prostu pisze....